Standby

In de eclectische woonkamer staat de tv aan. Mijn (achter-achter-)tante, haar Spaanse man en ik kijken er aandachtig naar. Witje de hond ligt inmiddels op één oor. De reclames zijn al een tijdje bezig en lijken oneindig te duren. Ik heb geen idee meer naar welk programma wij kijken. Dit is dus precies de reden waarom ik zelf geen tv heb. “Marjolein, waar ben je nou eigenlijk mee bezig?” Miguel draait zich om vanuit zijn luie stoel en kijkt mij haast moedeloos aan. Ik begrijp oprecht niet waar zijn vraag vandaan komt. “Wat bedoel je?” “Wat wil je met je leven?” “Uh, nou, uh… Nog genoeg. Wat wil je precies van mij horen?” “Wordt het niet eens tijd dat je iemand kiest en kinderen krijgt?” “Nee, nee, nee, nee, nee. Absoluut nee.” “Waarom niet?” “Omdat ik egoïstisch ben. Het moment dat ik kinderen krijg, is mijn leven voorbij. Dat wil ik niet. Ik wil nog heel veel doen en leren.” “Wil je dan helemaal geen kinderen?” “Ik denk het niet. Voorlopig niet in ieder geval.” “Wat wil je dan? Wat ga je doen met je leven?” “Jeetje, Miguel… Ik doe en wil zoveel. Ik ben gastvrouw bij Vintage Road Trips, ik ben filmoperateur bij Theater de Speeldoos, ik volg een cursus Frans op de Volksuniversiteit, ik volg een intensieve Facebook cursus, ik sport drie keer in de week, ik ga langs familie en vrienden en dan probeer ik ook nog blogs te schrijven. Je weet heel goed waar ik mee bezig ben. Ik begrijp nog steeds je vraag niet.” “Waarom verhuis je niet naar het buitenland? Al is het maar voor een paar maanden.” “Miguel, ik heb een jaar in Spanje gewoond. Die ervaring heb ik al. Ik weet dat mijn hart in Nederland ligt. Waarom zou ik naar een ander land verhuizen?” “Op basis van die ene ervaring zeg je dat je hart in Nederland ligt?” “Ja. Daar ben ik heel zeker van. En wat moet ik dan? Heel de wereld over om te zien of er heel misschien ergens anders iets voor mij is?” “Ja, het is goed om te reizen en andere culturen te leren kennen. Daar word je een rijker mens van.” “Daar ben ik het helemaal mee eens alleen doe ik dat wel tijdens vakanties. Of door het kijken naar documentaires.” Hij is even stil. “Waarom begin je niet voor jezelf?” “Met wat?” “Dat maakt niet uit. Maar een eigen bedrijf.” “Dat wil ik niet. Teveel stress, verantwoordelijkheid en gedoe. Mijn vrijheid is belangrijker.” “Weet je, Marjolein… Ik krijg de indruk dat je op standby staat. Je vindt het allemaal wel best. Je bent aan het wachten totdat iemand op de knop drukt en iets in je losmaakt. Snap je wat ik bedoel?” … Heel even denk ik erover na. Ik vind het maar een rare uitspraak. Ik ben helemaal niet aan het wachten. Ik neem juist altijd het heft in eigen handen. Denkt hij misschien dat ik niet weet wat ik met mijn leven aan moet en dat ik van gekkigheid maar van alles uitprobeer? Bij mij is alles een bewuste keuze. Ik vind gewoon oprecht heel veel dingen interessant. Ik kijk hem aan en haal mijn schouders op. “Misschien is het zo.” Ik ben het absoluut niet met hem eens, maar ik heb geen zin meer in dit gesprek. Voor mijn gevoel gaat het nergens naartoe en mijn tante krijgt het in de gaten. “Laat haar toch, Miguel. Ze gaat haar eigen weg.” “Ik bedoel het alleen maar goed.” “Natuurlijk, dat weet ik. Maar maak je om mij maar geen zorgen, oké?” Met de afstandbediening zet hij het geluid harder. Het journaal begint.

Advertisements

Betoverend Mooi

Het scheelde niets of ik was hartstikke dood. Te pletter gevallen op de Portugese rotsen. Ik kon mij nog net op tijd vastgrijpen aan een met mos begroeide steen. Ik trek mijzelf terug omhoog en kijk vlug naar mijn handen. Ik herinner mij een jongen die in Turkije op een zelfde soort steen was gaan zitten. Een paar dagen later had hij daardoor een zieke infectie op zijn been. Bij mij is niets te zien. Het jeukt niet, het brand niet en het is niet rood. Hopelijk blijft dat ook zo. Ik besluit om verder te lopen in een rustiger tempo. De afdaling is ontzettend stijl, er is niets dat lijkt op een pad en alles onder mijn voeten ligt los. Logisch dat hier praktisch niemand komt… Inmiddels ben ik halverwege en dat is het perfecte moment om even om mij heen te kijken. In geen heinde en verre is iets of iemand te bekennen. Omringd door kolossale rotspartijen voelt het alsof ik in een andere wereld ben gestapt. Het is muisstil, ik hoor alleen mijn eigen ademhaling en voetstappen. Vreemd, want ik zie onderaan de klif ruige golven het strand op klotsen. Ik luister aandachtig maar het blijft stil. Geluid gaat omhoog zou je denken alleen hier blijkbaar niet. Geruisloze golven zijn eigenlijk typisch iets voor deze plek. Over dit gebied gaan namelijk veel mythen en legendes rond. Het staat bekend als een mysterieuze plaats. Ik kan niet wachten om het strand op te lopen en het mysterie te ontrafelen. Het laatste stuk van de afdaling gaat aanzienlijk makkelijker. Als een blij konijn spring ik van het ene rotsblok naar het andere. Ik heb het gehaald! Ik sta er echt, op mijn eigen privé strand. De oceaan gaat flink tekeer en nu hoor ik het luid en duidelijk. Ik ga op het zachte zand zitten en geniet van de herfstzon. Het is hier werkelijk prachtig. Uren strijken voorbij. In gedachten zie ik mijzelf mijn leven wederom overhoop gooien. Ik zeg alles op en emigreer naar Portugal. Ik ga wonen en werken bij het ecologische gastenhuis waar ik momenteel verblijf. Ik leer alles over tuinieren en verkoop mijn eigen verbouwde groente en fruit aan de lokale restaurants. En in de weekenden bezoek ik mijn beste vriend in Lissabon of maak ik de zoveelste afdaling naar dit geheime strand. Het is een heerlijke en rustgevende gedachte. Een lot waar ik prima mee kan leven. Al ben ik nu ook al dik tevreden. Ik laat het daarom bij de romantiek, zo blijft het voor altijd betoverend mooi.

Voedselverleidingen

Voeding heeft veel meer invloed op je lichaamsgewicht dan beweging. Wil je afvallen? Zorg dat je minder calorieën eet. Wil je spiermassa kweken? Zorg dat je voldoende eiwitten eet. Niks zwoegen en zweten gewoon anders eten.

Om te weten te komen wat en hoeveel je nu daadwerkelijk eet, raad ik de app MyFitnessPal aan. Het is een gratis applicatie dat het aantal calorieën, de hoeveelheid eiwitten, koolhydraten, vezels, suikers, vetten, vitaminen en mineralen telt in je voeding. Je kunt dus precies zien hoeveel je van wat binnen krijgt. Met de app kun je ook je eigen doelen stellen en je krijgt een seintje wanneer je jouw doelen hebt behaald. Heel handig en overzichtelijk wat mij betreft.

Het mooiste van MyFitnessPal vind ik de scanfunctie. Je kunt namelijk de barcode van de voedingsproducten scannen waardoor je niets hoeft over te typen. Je past simpelweg alleen de hoeveelheid aan en de app doet de rest. Ideaal.

Eerlijk gezegd wilde ik nooit aan dit soort taferelen beginnen. Ik dacht: als ik eenmaal ga bijhouden hoeveel en wat ik nou precies eet, krijg ik spontaan anorexia. Ik was oprecht bang dat ik mijzelf zou gaan uithongeren. Gelukkig is dat niet het geval en ik gebruik de app nu bijna vier weken.

Door de applicatie ben ik wel heel anders gaan eten. Ik zal een voorbeeld noemen; normaal gesproken marineer ik kip met een beetje olijfolie en de Jumbo Kruidenmix Braad, Grill & BBQ. Ik dacht altijd dat het voor een unieke smaak zorgde in plaats van een beetje strooien met peper en zout. Nu ik braaf de verpakking heb gescand en de hoeveelheid heb ingevoerd, weet ik wel beter. Ik heb direct de hele pot in de prullenbak gegooid. Zo erg schrok ik van de inhoud, want die mix bestaat dus voor 60% uit zout. 60%!! Zonder dat ik het doorhad. Je realiseert je pas hoe slecht het is als je fitnessmaatje rode cijfers laat zien met de melding dat je direct boven je aanbevolen dagelijkse hoeveelheid zit. En wat gebeurt er als je hier structureel boven zit? Je krijgt een hoge bloeddruk en de kans op hart-en vaatziekten, nierziekten, maagkanker en botontkalking nemen aanzienlijk toe. En dat alleen maar door steeds de kip een beetje “op smaak” te brengen. Ongelooflijk.

Dankzij MyFitnessPal ben ik mij veel meer bewust van wat ik eet en wat ik nodig heb. Hierdoor stel ik mijn maaltijden op een gezondere manier samen. Bovendien geeft het mij extra motivatie om voedselverleidingen te weerstaan. Hopelijk heb jij er ook iets aan.

Vrolijk Verder

Kun je het geloven? Drie maanden lang ga ik braaf (onder het toeziend oog van een personal trainer nota bene) naar de sportschool om aan krachttraining te doen en wat denk je? Mijn spiermassa is achteruit gegaan! Iets gedetailleerder nu: ik ga zes uur in de week sporten, ik heb een actieve baan en nog veel belangrijker ik heb alle verleidingen weerstaan EN DAN NOG is mijn spiermassa achteruit gegaan. Met verleidingen bedoel ik overigens: geen pizza, geen taart, geen cake, geen chocolade, geen ijs, geen muffins, geen snoep, geen wafels, geen pannenkoeken, geen donuts, geen patat, geen chips, geen tucjes en ook geen KOEKJES!!! Aaaaaa! Je merkt pas hoeveel troep je eigenlijk eet zodra je met jezelf afspreekt om overal nee tegen te zeggen. Ongelooflijk, echt ongelooflijk. Je kunt je voorstellen dat ik hoge verwachtingen had bij het doen van een nieuwe meting. Och wat was ik trots op mijzelf.

Triomfantelijk loop ik naar de speciale weegschaal toe. Met mijn blote voeten ga ik keurig op de machine staan. Twee tellen later rollen de resultaten eruit en daar sta ik dan met een verse strook papier in mijn handen. Mijn ogen schieten heen en weer van de nieuwe strook naar de oude. Wat? Nee? Wat!? Dit kan niet waar zijn! Dit kan echt niet waar zijn. Een jongen uit de sportschool ziet mij verslagen kijken. Nieuwsgierig kijkt hij mee naar de cijfers. “Je vetmassa is netjes achteruit gegaan. Dat is toch goed?” “Spiermassa! Ik kom hier om spieren te kweken! Kijk!” Licht agressief wijs ik naar de voor mij belangrijke getallen. “Oei… Dat is niet best.” Grrrr!!

Geloof mij, ik heb mij echt nog nooit ZO chagrijnig gevoeld. Het ergste was nog de meting is voorafgaand aan een training. Ik “moest” nog doodleuk gaan sporten daarna ook. Als een geest heb ik de gehele workout uitgevoerd. Ik was er wel, maar eigenlijk was ik er niet. Mijn hoofd zat vol negatieve gedachten. Ik vervloekte letterlijk alles. Ik dacht: zodra ik met deze workout klaar ben vreet ik mijzelf net zo lang vol totdat ik erbij neerval. Man, man, man. Wat een ellende. Drie dagen lang heb ik met dezelfde gedachten rondgelopen. Niet dat ik daadwerkelijk iets met die negativiteit heb gedaan. Nee, want zo zit ik niet in elkaar. Marjolein gaat altijd “vrolijk” verder. Zuuucccht…

Tip

“Mag ik je een tip geven?” Ligt het aan mij of is dat een heel irritant begin? De opdringende vraag wordt vrijwel altijd gesteld door iemand die je niet kent. Nog zonder zichzelf voor te stellen of een compliment te geven, hebben ze direct al commentaar. Dat vind ik niet fijn. Nu is het mijn goed recht om de vraag met nee te beantwoorden, alleen krijg ik dat niet over mijn hart. Ik snap dat de intentie van diegene goed is bedoeld. Bovendien vergt het moed om zomaar op iemand af te stappen en al helemaal met een kritische mededeling. Daarbij is de kans groot dat ik er iets van leer. Met enige tegenzin zeg ik daarom toch maar: “Ja, dat mag.”

“Zoals je de oefening nu uitvoert heeft het totaal geen zin. Je knieën staan te dicht bij elkaar, dat zorgt voor onbalans. Probeer dan kracht op je staande hand en tenen uit te oefenen. Duw jezelf als het ware de lucht in.” Onder het toeziend oog van de meneer op leeftijd probeer ik de Bird Dog beter uit te voeren. “Merk je al dat het beter gaat?” Ik lieg van wel in de hoop dat ik rustig verder kan sporten. “Vergeet niet je billen aan te spannen.” Zit hij nou serieus naar mijn billen te kijken? “Je benen gaan ook veel te hoog de lucht in, dat is nergens voor nodig.” Vooruit nog maar een keertje dan… “Ja, zo ja. Dat ziet er beter uit. En dan nu drie diepe ademhalingen en dan pas terug naar de grond. Word je bewust van heel je lichaam en wat je aan het doen bent.” Oké, zo is het wel genoeg. “Heel erg bedankt voor de tip!” zeg ik zo enthousiast mogelijk om de kritiek af te kappen. “Ik ben bewegingscoach en ik kan het niet laten om er iets van te zeggen.” “Ik waardeer je goede bedoeling. Nogmaals bedankt.” Zoals ik van hem de oefening moet doen, voel ik totaal mijn buik en onderrug niet meer en juist dat maakte deze oefening zo geschikt voor mij. Ik kreeg deze opgave namelijk van mijn personal coach die mij helpt met mijn houding en het versterken van mijn rug. Mijn personal coach is er eens in de paar weken bij en de meneer op leeftijd is praktisch dagelijks in de sportschool te vinden. Eindstand: ik doe de oefening niet meer.

Tien, kom op! Elf, nog 1 keer! Pffff, TWAALF, done! Ik zit nog even uit te puffen van de Leg Press wanneer een onbekende jongen naast mij is komen staan. “Mag ik je een tip geven?” Daar gaan we weer… “Ja, dat mag.” “Bij het wegduwen strek je ook je knieën. Probeer dat niet te doen.” “Je bedoelt dat ze op slot gaan?” “Ja, daar maak je heel je knieën mee kapot dus pas op.” “Ik begrijp het en ik zal erop letten. Dank je wel.” “Ik heb zelf jarenlang verkeerd getraind dus vandaar.” “Bedankt voor de tip.” Ik glimlach en hij gaat weer verder met zijn eigen training. Eindstand: zwaaaar!

Zodra ik de heren weer zie knik ik naar ze of zeg ik ze gedag. Heel vriendelijk allemaal en toch knaagt het stiekem nog aan mij. De eerst volgende keer dat iemand aan mij vraagt: “Mag ik je een tip geven?” zeg ik daarom: “Alleen als je jezelf eerst voorstelt en mij een compliment geeft.”

Lieve Mam

Jij en ik zijn als water en vuur. Dat is altijd zo geweest. In mijn optiek komt dat vooral omdat wij elkaar een kraakheldere spiegel voorhouden. Een weerspiegeling van onze schaduwkant gevuld met jaloezie, verdriet, angst en pijn. Spijtig genoeg, kunnen wij allebei niet goed omgaan met deze negatieve emoties en al helemaal niet wanneer wij samen zijn. “Gezellig” een kopje thee drinken kan in enkele minuten omslaan in een woede uitbarsting van jouw kant en een zichtbaar geïrriteerde houding bij mij. Op een volwassen manier met elkaar communiceren zit er bij ons niet in. Zelfs niet als wij allebei een keer rustig zijn. Want tot op heden zie je het niet. Het schaduweffect; “Het is vaak moeilijk ons eigen negatieve gedrag te zien, omdat we het voortdurend op anderen projecteren. Wat je afwijst in anderen, moet je bij jezelf veranderen.” Al heel lang zit je gevangen in de mist van illusie. Ik weet enigszins waar het bij jou vandaan komt en daarvoor heb ik alle begrip. Ik verwijt je oprecht helemaal niets. Dit betekent echter niet dat ik alles maar van je moet slikken. De laatste keer dat wij elkaar zagen, ben je te ver gegaan. Zoals gezegd: mijn geduld is op. Zolang wij niet op een normale manier met elkaar kunnen omgaan, hoeft het voor mij niet meer. Je bent mijn moeder, mijn bloedeigen moeder. Dat is geen privilege, het is alleen extra pijnlijk. Ook al heb ik je nu de rug gekeerd, ik blijf hopen op een stukje bewustwording en begrip van jouw kant. Tik vooral eens op mijn schouder, zodra die dag is gekomen lieve mam.

Gemis

Vandaag miste ik de trein met 10 seconden. 10 seconden… Ik riep nog: “Mag ik mee?”, maar de conductrice stapte zonder om te kijken in. In de verte zag ik de deuren voor mijn neus dichtgaan. Klote. Vooral als je in Baarn woont, waar de treinen met een beetje mazzel ieder half uur naartoe gaan. 10 seconden… Ik had zoveel dingen anders kunnen doen om het wel te halen. Ik had eerder een sprintje kunnen trekken. Ik had eerder tegen mijn collega kunnen zeggen dat ik de trein wilde halen. Of ik had iets kunnen laten liggen voor morgen bijvoorbeeld. Terwijl ik verlaten op het perron sta, realiseer ik het mij maar al te goed: ik heb het zelf in de hand. Het hangt allemaal af van de keuzes die ik maak. Dat doet mij denken aan Alexander. Al drie dagen denk ik zo’n beetje non stop aan hem. Ik had zoveel dingen anders kunnen doen. Ik had niet zo gretig moeten zijn. Ik had er niet over moeten beginnen. Ik had niet moeten afzeggen. Ik had simpelweg de boel de boel kunnen laten, maar nee… Simpel komt niet in mijn woordenboek voor. Wel koppig, eigenwijs, serieus en mijn persoonlijke “favoriet” nadenken. Niet te verwarren met piekeren overigens. Nadenken, net zolang totdat alles logisch klinkt en alle antwoorden zijn bedacht. Ik had het gewoon aan Alexander kunnen vragen, maar ik moest het perse weer allemaal zelf bedenken. En zodra ik mijn complexe theorie helder heb, presenteer ik het zonder blikken of blozen als de waarheid. In het begin ging Alexander er nog fel tegenin, maar dat heeft hij al gauw opgegeven. In mijn hoofd weet ik al precies waarom hij zegt wat hij zegt en waarom hij doet wat hij doet. Dat ga ik niet eens bij hem verifiëren. Rete irritant van mij. Of zoals Alexander zou zeggen: “Leip wijf.” Ik vrees dat daar een kern van waarheid inzit, want ergens hé… Ergens gaat het niet goed. Dit is namelijk de vijfde keer dat ik ontzettend gezellig aan het daten ben met een jongen. Veel lachen, interessante gesprekken, originele uitstapjes, knuffelen, hand in hand lopen, heerlijk zoenen, plannen maken voor nog veel meer dates, eindeloos appen en dan opeens… BAM! Over. En altijd, echt altijd zeggen de heren precies hetzelfde: “Je bent de aller liefste persoon die ik ken, ik heb het heel fijn met je, maar er mist iets. Dat staat los van jou hoor. Niet aan jezelf gaan twijfelen. Het is een gevoel. Ik mis een gevoel. Een vonkje. Ik ben niet verliefd op je en ik geloof niet dat het nog gaat komen.” Maandenlang, wat zeg ik, soms wel jarenlang ben ik aan het daten geweest met een jongen om alsnog diezelfde kut reden aan te horen. Bij Alexander ging het anders. Na vier dates kon ik er niet meer tegen. Mijn onderbuikgevoel zei: Marjolein, hier gaan we weer… De vijfde date zei ik af. En ook al zei Alexander dat hij mij echt leuk vindt, dat hij mij graag weer wilt zien en dat hij alleen een beetje uit zijn schulp moet kruipen,  ik kapte het keihard af. Want ja die complexe theorie die ik had bedacht, dat was de waarheid. Een dag later probeerde ik er nog op terug te komen. Ik had waarschijnlijk te snel geoordeeld… Nog voordat ik kon zeggen dat het mij spijt, gaf Alexander mijn complexe theorie gelijk. Alles klopte, er was inderdaad geen vonkje al snapte hij daar zelf geen zak van… Als het er nu niet was, dan ging het ook niet meer komen nee. Jammer. Maar wij kunnen wel vrienden blijven… Daar zijn ze weer, de tranen. Ik wil geen vrienden zijn! Ik wil niet dat het over is! Ik wil niet horen dat ik super lief ben! Ik wil niet horen dat er een vonkje mist! Dat hele vonkje kan mij gestolen worden! Vroeg of laat gaat dat toch weg. Jij werd per definitie niet verliefd. Dat zei je zelf! Waarom geef je mijn idiote theorie dan nu gelijk? Ik had zoveel dingen anders kunnen doen… Of de uitkomst anders zou zijn geweest zullen wij nooit weten. Ergens koester ik de hoop dat hij binnenkort voor mijn deur staat. Of mij belt, mailt of een sms’je stuurt. Maar waarom zou hij? Ik was zo hard om hem direct te blokkeren en van Facebook af te gooien. Daar heb ik een handje van en daar ben ik zeker niet trots op. Je kunt het vergelijken met een kind dat zijn of haar frustratie niet in woorden kan uiten. Want wat gebeurd er dan? Ze gaan met deuren smijten. Om heel eerlijk te zijn, ben ik niets meer dan een klein meisje dat verlangt naar oprechte aandacht. Ik ben te vaak voorgelogen en in de maling genomen, waardoor ik nu niet meer weet wat echt is en wat niet. Uit angst om weer hetzelfde mee te maken heb ik er veel te snel een stokje voor gestoken. En dat is een pijnlijke les. Ik zal mijn uiterste best doen om de volgende keer minder gretig over te komen, om minder snel te oordelen en om niet de gedachten van een ander in te vullen. Het spijt mij Alexander dat ik dit niet eerder kon inzien. Het spijt mij oprecht dat het zo is gegaan.