Liever Alleen

Dat is de reden waarom ik nog vrijgezel ben. Ik ben liever alleen. Sterker nog: ik hou ervan om alleen te zijn. Zelfontplooiing en vrijheid hebben een gedeelde eerste plaats in mijn leven. Ik kan gaan en staan waar ik wil, wanneer ik maar wil en met wie ik maar wil. Ik hoef niets te overleggen, ik heb geen blok aan mijn been en ik heb ook geen bijkomende verplichtingen waar ik niet op zit te wachten. Al ruim acht jaar woon ik op mijzelf. Studentenhuizen heb ik aan mij voorbij laten gaan. Ik heb nooit mijn eigen huis willen delen. Mijn persoonlijke leefomgeving is ontzettend belangrijk voor mij. Het is een plek waarin ik volledig mijzelf kan zijn. Een plek waarin ik mij veilig voel en tot rust kan komen. Ik zit er niet op te wachten om in die plek iemand constant te moeten vermaken of de zooi achter diegene op te moeten ruimen. En ik zit er al helemaal niet op te wachten om alles met diegene samen te doen. Nu klinkt het net alsof ik heel negatief over samenwonen denk of er niet voor opensta. Het tegendeel is waar. Het lijkt mij juist super fijn om een relatie te hebben en samen te wonen, alleen in een andere vorm dan tot nu toe gangbaar wordt geacht. De lat ligt voor mij extreem hoog. Ik wil het alleen met iemand die net als ik de beste versie van zichzelf probeert te zijn. Mijn hoop is dat wij elkaar daarin als teamgenoten kunnen stimuleren. Iemand die net als ik open en oprecht is over wat hij wil en de ander daarin vrijlaat wanneer dat niet overeenkomt. Je hoeft niet dezelfde hobby’s of interesses te hebben (misschien liever niet zelfs), zolang je maar dezelfde normen en waarden hebt en de ander respecteert. Wees jezelf en wees daarin oprecht. In theorie klinkt dat zo simpel, in de praktijk is het teveel gevraagd. En dat heeft alles te maken met communicatie. Open en eerlijke communicatie is niet alleen essentieel in een relatie, maar in het hele leven. Ik snap echt niet waarom wij niet van kinds af aan al leren om op die manier met elkaar te communiceren. Wij maken het onszelf onnodig moeilijk en dat is spijtig. Inmiddels ben ik mij ervan bewust dat ik alleen verantwoordelijkheid voor mijzelf kan dragen. En daarom blijf ik iedere dag opnieuw aan mijzelf slijpen en schaven. Wie weet doet iemand op een dag hetzelfde naast mij. Tot die tijd ben ik toch echt liever alleen.

Advertisements

Evenwicht

Het koord is strak gespannen. Voorzichtig zet ik mijn ene voet schuin voor het andere, mijn blik houd ik vooruit gericht, mijn armen gespreid. Ik weet waar ik naartoe ga en hoe ik daar kan komen. Heel rustig, voet voor voet, ik heb de tijd. Ondanks de angst om te vallen, probeer ik te genieten van het moment. Mijn ademhaling vertraagt, een glimlach krult mijn lippen. Stap voor stap ga ik vooruit, ik kan het, ik doe het, hier en nu. Met gepaste trots balanceer ik verder. De menigte beneden verguist wat ik doe. Ik laat mij echter niet afleiden, want de meningen van anderen laten mij koud. Iemand gooit een bal, ik vang hem en houd hem vast. Ik krijg er nog één en nog één en voor ik het weet sta ik te jongleren in de lucht. Aanvankelijk doet het mij weinig, ik sta immers nog overeind. Alleen lijkt er geen einde aan te komen. Ik blijf ballen ontvangen en omhoog houden, steeds sneller en sneller. Hoe goed ik hier ook in ben, dit is niet wat ik wil. Ik wil verder, vooruit. Geheel bewust laat ik de ballen vallen en zet ik een stap naar voren. De verguizing van de menigte zwelt aan. Ik krijg de ballen agressief mijn kant op gesmijt. Ik vang ze en kaats ze direct terug. De emotie wint het van het verstand. Ik wil mij niet laten beïnvloeden en toch gebeurt het. Waarom? Focus. Wat ga je doen? Als het mij niet vooruit helpt, laat ik het aan mij voorbij gaan. Ik zie weer waar ik naartoe ga en hoe ik daar kan komen. Ontspannen spreid ik mijn armen en zet ik wederom een voet schuin voor het andere. Al houdt de menigte zich nu even gedeisd, ik weet dat zolang ik dit koord bewandel zij er altijd zal zijn. Daar ga ik niets aan veranderen en dat hoeft ook niet. Dit is mijn koord en alleen ik bewaak mijn eigen evenwicht.

De Ontknoping

Ik zei: “Ja!” en daarmee is ons avontuur begonnen. Vanaf het feest in Zelhem ging de reis richting de Hollandse kust. De provincie waarin ik geboren en getogen ben. Tijdens de rit gaat er een opwindende tinteling door mij heen. Achterop zitten is leuk, je motorrijbewijs halen super tof, maar een motor kopen en zelfstandig de weg op dat is… Waanzinnig! Voor mij persoonlijk een droom die ik al zeven jaar koesterde. Het heeft mij letterlijk een fortuin, hersenschudding, schaafwonden, hartkloppingen, zweet, tranen en heel veel doorzettingsvermogen gekost. Ik ben Viktor Steinfelder en René Henschen eeuwig dankbaar voor hun engelengeduld hierin. Zonder hen was het mij niet gelukt.

Mijn motorrijbewijs heb ik al bijna drie jaar geleden gehaald. En als ik heel eerlijk ben, had ik in de tussentijd allang een motor kunnen aanschaffen. Toch deed ik het niet. Ik hield mijzelf constant een nieuwe leugen voor waarom het nog niet kon. Zonder dat aan anderen te laten merken was ik doodsbang. Het beeld dat ik mijzelf helemaal aan gort rij is al honderden keren voor mijn ogen verschenen. Het doet mij steevast denken aan Karel Verdonschot, een bijzondere man die tijdens het wielrennen is verongelukt. Op zijn begrafenis kreeg iedereen een door hem geschreven notitie aangereikt. Een gebruiksaanwijzing voor het leven. Gevonden boven Karels bureau. Sindsdien zitten de woorden in mijn geheugen gegrift. Ik vind het ontroerend prachtig en denk hetzelfde over motorrijden. Mocht mij eenzelfde lot beschoren, treur dan niet. Hoe stoer dat nu ook klinkt, het is een vreselijke angst geweest die ik jaren in de ogen keek. Inmiddels heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de koe bij de horens gevat. Ik heb een motor gekocht en dat had ik al veel eerder moeten doen.

Bij het zien van de video waarin Will Smith vertelt over skydiven ging bij mij de knop om. Hij beschrijft op schitterende wijze waarom angstig zijn op voorhand zinloos is. En op het moment dat je wel doodsbang hoort te zijn, zul je ervaren dat je niets anders voelt dan geluk. “On the other side of your maximum fear are all of the best things in life!” Laat je daarom niet tegenhouden door je eigen angsten. Gebruik ze liever als leidraad om tegen de stroom in te varen. Ik wens je hierbij veel succes.

Bloednerveus

Over negen dagen geef ik het ja-woord en dat maakt mij bloednerveus. Iedere keer als ik eraan denk, bonst mijn hart zowat uit mijn borstkas, draait mijn maag rondjes en kan ik mij slecht concentreren op andere dingen. Ik zou eigenlijk rond moeten huppelen van blijdschap, maar de spanning drukt te zwaar op mij. Een half jaar geleden, toen ik de belofte aanging, was er nog niets aan de hand. Op dat moment was ik dolgelukkig, enthousiast, opgewekt en er helemaal klaar voor. Inmiddels is alles geregeld en overal aan gedacht. In theorie kan ik glimlachend achterover leunen en vrolijk de dagen aftellen, maar och man ik hou het niet meer. Het is niet dat ik twijfel of dit juiste keuze is of dat ik dit wel echt wil. Het is gewoon nauwelijks te bevatten. Ik verlang al jaren naar deze grote gebeurtenis en nu gaat het eindelijk gebeuren. Het leek zo ver weg en onbereikbaar en opeens is het binnen handbereik. Ik hoef het niet meer te visualiseren of erover te dromen, het is de realiteit. Mijn hart, mijn ziel, mijn zaligheid, ik zal alles geven en ik weet dat ik hetzelfde terugkrijg. Vanaf het besloten feest in Zelhem gaan wij samen het avontuur tegemoet. Met overdreven gezonde spanning, verheug ik mij erop.

Fascinerend

Aangezichtspijn, ik wist niet dat het bestond. De 21-daagse rondreis door Egypte heeft ervoor gezorgd dat een zenuw in mijn gezicht beschadigd is geraakt. Hoe irritant pijnlijk dat ook is, valt het mij mee dat het bij één zenuw is gebleven. Mijn hersenen zijn nog steeds bezig met het verwerken van de legio aan prikkels die ik daar heb opgedaan. Tot op heden kan ik niet bevatten wat ik allemaal heb gezien. Egypte is voor mij niet een ander land, maar een andere wereld. Als een spons heb ik mij drie weken lang laten onderdompelen in een cultuur die mij vreemd is. Dat ik half Egyptische ben en vele verhalen en documentaires over de Egyptische geschiedenis en archeologie heb bestudeerd doen er niet toe. Al die vooraf opgedane kennis zeggen werkelijk niets over de hedendaagse cultuur. Vandaag de dag leven de Egyptenaren in een extreem vervuild land. Men lijkt geen flauw benul te hebben van het belang om de CO2-uitstoot te verminderen. Waar in Nederland witte rook uit de fabrieken komt door strenge milieuregels is het in Egypte gitzwart. Waar je in Nederland een oldtimer huurt voor een dag of er één onderhoudt voor de mooie dagen, zetten de Egyptenaren ze in als stadsbus. Waar je in Nederland bijna iedere vijf meter een prullenbak ziet en diverse containers hebt om het afval in te scheiden, pleuren ze in Egypte alles lukraak op straat. Waar je in Nederland afvalverbrandingsinstallaties gebruikt om op een zo veilig mogelijke manier afval kwijt te raken, steken ze het in Egypte midden op straat tussen de bewoonde huizen in de fik. Waar je in Nederland naar de supermarkt gaat om je voedingsproducten schoon en gekoeld uit de schrappen te halen, hangt in Egypte alles in de vervuilde lucht. Spijtig genoeg zijn dit slechts enkele voorbeelden, want het gaat nog veel verder dan dat. Al zal ik je de rest besparen. Wat ik gewoon echt niet kan begrijpen is dat de Egyptische beschaving ruim 3000 jaar geleden super geavanceerd was en nu tussen de rotzooi leeft en zich van de domme houdt. Hoe kan het dat in alle sectoren de ontwikkeling is gestopt? Waar is al die kennis en ambitie gebleven? Hoe heeft het zo ver kunnen komen? En waarom wordt het in hemelsnaam algemeen geaccepteerd? Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat de Egyptische bevolking zowel in 2011 als 2013 zorgde voor spectaculaire demonstraties op het Tahrirplein. Wat mij betreft revoluties waar de Nederlanders U tegen kunnen zeggen, alleen ging het toen om de corrupte regering, de werkloosheid en de armoede in het land. Het ging toen niet om milieu- en gezondheidskwesties. Als diezelfde groep mensen hun energie zouden steken in bijvoorbeeld het inzamelen en scheiden van afval of het installeren van blikvangers creëren zij veel meer impact. Want volgens de sociale psychologie wordt gedrag onder andere beïnvloed door de directe leefomgeving. Wanneer hierin een positieve verandering plaatsvindt, zal dit een gunstig effect hebben op het menselijk gedrag. In Egypte voel ik mij een Nederlander in hart en nieren. Het gevoel doet mij denken aan de VOC-mentaliteit met als definitie een ander land binnenstappen en even gaan “vertellen” hoe het moet. Ik schrik ervan, want het is niet bepaald een gevoel waar je trots op kunt zijn. En laten wij eerlijk wezen, wie ben ik om kritiek te leveren? Al komt de kritiek voort uit liefde, liefde voor het Oude Egypte, ik heb niet de wijsheid in pacht. Man, er gaat nog zoveel door mijn hoofd. Zoals gezegd ben ik nog altijd aan het bijkomen van alle indrukken. Als ik wil kan ik er een boek over schrijven. Voor nu omschrijf ik de vakantie liever met één woord: fascinerend!

Door Het Oog Van de Naald

De avond is nog jong wanneer mijn neef ons komt ophalen vanaf het vliegveld in Caïro. Zoals gewoonlijk is het druk en daardoor staat de auto wat verder weg geparkeerd. Met zwaarbeladen luchthaven karren volgen wij hem over het trottoir. Hier en daar ontbreken tegels, overal ligt afval en de stoeprand is belachelijk hoog. Om de weg over te kunnen steken moet je met gevaar voor eigen leven, verkeersregelaar spelen en een stopteken geven. In geen velden of wegen zijn zebrapaden te vinden en je kunt wachten tot je een ons weegt, het verkeer drukt maar door. Ik zeg drukt, want het raast niet. Het kan allemaal geen kant op en toch drukt iedereen elkaar opzij. Terwijl mijn neef en vader alle koffers in de auto proberen te krijgen ben ik dankbaar dat ik zo intensief aan het sporten ben geweest. Met mijn ene bil zit ik op het puntje van de achterbank en met mijn andere bil zit ik tegen de deur aan. “Het past precies! Yalla bina.” Mijn vader en ik willen rechtstreeks naar het hotel, maar mijn neef staat erop dat wij eerst naar het huis van mijn oom gaan. “Iedereen zit te wachten. Het eten en de thee staan ook al klaar. Mijn vader vermoordt mij als ik zonder jullie terugkom.” Uiteindelijk geeft mijn vader toe. “Nou vooruit dan, maar alleen één kopje thee.” Nu ik in de auto zit, voel ik mij niet bepaald veiliger. Terwijl ik uit het raam kijk, realiseer ik mij dat ik de bestuurder in de auto naast ons een High Five kan geven nog zonder mijn hand uit te steken. Op het wegdek staan wel lijnen, maar iedereen heeft er maling aan. Waarom zou je achter iemand gaan rijden als je er nog “makkelijk” tussen past? Van voorsorteren heeft volgens mij ook nog niemand hier gehoord. Wel van toeteren!  Dat eindeloze getoeter om alles en niets, dat kan toch geen enkele nut meer hebben? Om niet krankzinnig te worden bedenk ik een spel. “Ah, bijna! Het was mij bijna gelukt!” “Wat probeer je?,” vraagt mijn vader. “Ik probeer tot vijf te tellen zonder getoeter te horen. Maar ik kom niet verder dan vier seconden.” Na een paar minuten geef ik het op en kijk ik verder. Iedereen rijdt in een ragbak en dat verbaast mij niets. Zodra je (en dat gebeurd nogal vaak) tegen een andere auto aanbotst, is het naar elkaar vloeken en tieren en dan gewoon weer doorrijden. De politie zit letterlijk op een stoel langs de weg de boel te observeren. Althans, het zal wel staren zijn want als je begint met observeren is het einde zoek. Niemand draagt een gordel, iedereen belt zonder carkit en de verlichting gebruikt men alleen als toeteren niet helpt. Ik snap die agent wel, ik had er ook een stoel bij gepakt. Het valt mij op dat er ongeveer evenveel motoren als auto’s op de weg zijn. En werkelijk niemand van hen draagt bescherming. Niet eens een helm! Als ik in Egypte woonde, kocht ik zeker geen motor. Je kunt geen kant op dus je bent niet sneller, de lucht is extreem vervuild en het wegdek is bizar slecht (zand, modder, kuilen). Dan kun je toch echt beter in een auto zitten. “Wow, pap! Zag je dat?” “Wat?” “Ik zag een jongen van twaalf motorrijden! Mag je hier al zo jong rijden?” “Nee, dat mag niet, maar de politie zal hier nooit om je rijbewijs vragen. De politie zal er ook nooit iets van zeggen. Je houdt ze niet tegen. Je ziet hier zelfs hele gezinnen op één motor zitten. Het mag niet, maar het kan wel.” “Nouja, kijk dat nou! Precies voor je!” Voor ons rijdt een motor met twee mannen erop. De achterste houdt twee houten palen, van een meter of drie, recht in de lucht. Mijn vader blijft er heel nuchter onder. “Zolang het goed gaat, is er niets aan de hand.” Ze slaan de hoek om. “Nou, in Nederland hoef je dat echt niet te proberen. Je krijgt meteen een bekeuring!” Mijn neef parkeert de auto. “Wij zijn er” bevestigt mijn vader. “Goddank wij zijn er, zul je bedoelen.” “Vond je het lang?” Hij kijkt mij verbaasd aan. “Het was maar twintig minuten rijden.” “Man, wij hadden wel twintig keer dood kunnen zijn.” Hij moet lachen. “Ja, zo gaat dat hier.” “Fijn, les 1: in Egypte kruip je constant door het oog van de naald.”

Verjaardagen

De afgelopen tijd ben ik op iedere verjaardagsuitnodiging ingegaan. Dat is uitzonderlijk, want normaal gesproken wil ik er helemaal niets van weten. Inmiddels ken ik een heleboel mensen, verschillende mensen. Met verschillend bedoel ik: leeftijd, achtergrond, opleidingsniveau, normen, waarden, etc. Het is dus eerder een bij elkaar geraapt zooitje dan een hechte vriendengroep. Dat betekent dat wanneer ik naar een verjaardag ga, ik mijzelf moet mengen in andere vriendengroepen. Dat ik mijzelf moet voorstellen en bewijzen dat ik interessant genoeg ben om tegen te praten. Vaak gaat het alleen over koetjes en kalfjes en als ik ergens niet tegen kan… Afijn, verjaardagen ik vermeed ze zoveel mogelijk. Opeens kreeg ik het idee om dat niet meer te doen. Ik dacht: een verjaardag is eigenlijk de ultieme gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen en te werken aan mijn communicatieve en luistervaardigheden. Wat ik vervolgens allemaal meemaakte, had ik niet zien aankomen. Ik werd plat geknuffeld door mensen waar ik geen woord mee had gewisseld (dat bleek later de werking van XTC te zijn), ik dronk thee uit het hoofd van SpongeBob, ik raakte verzeild in een discussie over lucide dromen, ik legde uit hoe je een e-mailaccount kunt aanmaken en ik zorgde voor een pijnlijke stilte toen ik voorstelde om een persoonlijke vragenronde te doen. Verjaardagen, je hebt ze werkelijk in alle soorten en maten. En al kun je er eigenlijk niet meer mee aankomen, hij zat er gelukkig nog tussen: de oud-Hollandse verjaardag. Dat is stiekem mijn favoriet, puur uit nostalgie. Ik heb het natuurlijk over een verjaardag waarbij de stoelen in een kring zijn gezet en je koffie en thee op een schoteltje krijgt. “Wij hebben ook cola! Normaal gesproken halen wij dat nooit in huis, alleen bij verjaardagen.” Je hebt het drankje nog maar net vast en meteen wordt de taart erbij gehaald, zo van dan hebben wij dat maar vast gehad. Een spannend moment, want welke twee soorten zijn er in huis gehaald? De eerste is steevast van de partij: “Wil je slagroomtaart of liever ..?” Bij ons thuis was de tweede optie vrijwel altijd appelkruimel-vlaai en alleen bij hoge uitzondering een mokkataart. De hele verjaardag was je dan stilletjes aan het hopen dat er wat over bleef zodat je nog een stuk kon nemen. Na de taart volgt al snel een plateau met blokjes kaas, plakjes worst en een beetje mosterd. Iedereen geeft braaf de schaal door voordat deze op de kleine tafel middenin de kring komt te staan. Ondanks dat iedereen er dan nog prima bij kan hoor je de vrouw des huizes herhaaldelijk zeggen: “Geef die hapjes eens door. Heeft iedereen gehad? Wil iemand nog een plakje worst? Een blokje kaas misschien? Er is nog meer hoor.” Ondertussen rennen de kinderen vrolijk rond met ieder een zakje chips. “Nee, niet hier. Ga daar maar spelen. Hier zitten de volwassen mensen.” In de kring roddelt men er lustig op los. Wie het volhoudt om lang te blijven zitten, mag bij wijze van beloning mee-eten. Niet dat er dan daadwerkelijk wordt gekookt, nee “dan halen wij wel even Chinees of patat.” En vervolgens is één van de oudste kinderen de pineut om het te gaan halen. De versiering is trouwens ook heel typerend. Boven de kring hangt namelijk een leeftijd vlaggenlijn en aan de muur een slinger met de tekst: Hartelijk Gefeliciteerd. Ballonnen zijn schaars om het irritante geknal en ruzies te beperken. “Wie heel lief is, mag er één mee naar huis nemen.” De drie zoenen zijn in het begin al gegeven dus bij het weggaan geven wij elkaar de hand en zwaaien wij ongemakkelijk: “Tot de volgende keer!”