Door Het Oog Van de Naald

De avond is nog jong wanneer mijn neef ons komt ophalen vanaf het vliegveld in Caïro. Zoals gewoonlijk is het druk en daardoor staat de auto wat verder weg geparkeerd. Met zwaarbeladen luchthaven karren volgen wij hem over het trottoir. Hier en daar ontbreken tegels, overal ligt afval en de stoeprand is belachelijk hoog. Om de weg over te kunnen steken moet je met gevaar voor eigen leven, verkeersregelaar spelen en een stopteken geven. In geen velden of wegen zijn zebrapaden te vinden en je kunt wachten tot je een ons weegt, het verkeer drukt maar door. Ik zeg drukt, want het raast niet. Het kan allemaal geen kant op en toch drukt iedereen elkaar opzij. Terwijl mijn neef en vader alle koffers in de auto proberen te krijgen ben ik dankbaar dat ik zo intensief aan het sporten ben geweest. Met mijn ene bil zit ik op het puntje van de achterbank en met mijn andere bil zit ik tegen de deur aan. “Het past precies! Yalla bina.” Mijn vader en ik willen rechtstreeks naar het hotel, maar mijn neef staat erop dat wij eerst naar het huis van mijn oom gaan. “Iedereen zit te wachten. Het eten en de thee staan ook al klaar. Mijn vader vermoordt mij als ik zonder jullie terugkom.” Uiteindelijk geeft mijn vader toe. “Nou vooruit dan, maar alleen één kopje thee.” Nu ik in de auto zit, voel ik mij niet bepaald veiliger. Terwijl ik uit het raam kijk, realiseer ik mij dat ik de bestuurder in de auto naast ons een High Five kan geven nog zonder mijn hand uit te steken. Op het wegdek staan wel lijnen, maar iedereen heeft er maling aan. Waarom zou je achter iemand gaan rijden als je er nog “makkelijk” tussen past? Van voorsorteren heeft volgens mij ook nog niemand hier gehoord. Wel van toeteren!  Dat eindeloze getoeter om alles en niets, dat kan toch geen enkele nut meer hebben? Om niet krankzinnig te worden bedenk ik een spel. “Ah, bijna! Het was mij bijna gelukt!” “Wat probeer je?,” vraagt mijn vader. “Ik probeer tot vijf te tellen zonder getoeter te horen. Maar ik kom niet verder dan vier seconden.” Na een paar minuten geef ik het op en kijk ik verder. Iedereen rijdt in een ragbak en dat verbaast mij niets. Zodra je (en dat gebeurd nogal vaak) tegen een andere auto aanbotst, is het naar elkaar vloeken en tieren en dan gewoon weer doorrijden. De politie zit letterlijk op een stoel langs de weg de boel te observeren. Althans, het zal wel staren zijn want als je begint met observeren is het einde zoek. Niemand draagt een gordel, iedereen belt zonder carkit en de verlichting gebruikt men alleen als toeteren niet helpt. Ik snap die agent wel, ik had er ook een stoel bij gepakt. Het valt mij op dat er ongeveer evenveel motoren als auto’s op de weg zijn. En werkelijk niemand van hen draagt bescherming. Niet eens een helm! Als ik in Egypte woonde, kocht ik zeker geen motor. Je kunt geen kant op dus je bent niet sneller, de lucht is extreem vervuild en het wegdek is bizar slecht (zand, modder, kuilen). Dan kun je toch echt beter in een auto zitten. “Wow, pap! Zag je dat?” “Wat?” “Ik zag een jongen van twaalf motorrijden! Mag je hier al zo jong rijden?” “Nee, dat mag niet, maar de politie zal hier nooit om je rijbewijs vragen. De politie zal er ook nooit iets van zeggen. Je houdt ze niet tegen. Je ziet hier zelfs hele gezinnen op één motor zitten. Het mag niet, maar het kan wel.” “Nouja, kijk dat nou! Precies voor je!” Voor ons rijdt een motor met twee mannen erop. De achterste houdt twee houten palen, van een meter of drie, recht in de lucht. Mijn vader blijft er heel nuchter onder. “Zolang het goed gaat, is er niets aan de hand.” Ze slaan de hoek om. “Nou, in Nederland hoef je dat echt niet te proberen. Je krijgt meteen een bekeuring!” Mijn neef parkeert de auto. “Wij zijn er” bevestigt mijn vader. “Goddank wij zijn er, zul je bedoelen.” “Vond je het lang?” Hij kijkt mij verbaasd aan. “Het was maar twintig minuten rijden.” “Man, wij hadden wel twintig keer dood kunnen zijn.” Hij moet lachen. “Ja, zo gaat dat hier.” “Fijn, les 1: in Egypte kruip je constant door het oog van de naald.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s