Verjaardagen

De afgelopen tijd ben ik op iedere verjaardagsuitnodiging ingegaan. Dat is uitzonderlijk, want normaal gesproken wil ik er helemaal niets van weten. Inmiddels ken ik een heleboel mensen, verschillende mensen. Met verschillend bedoel ik: leeftijd, achtergrond, opleidingsniveau, normen, waarden, etc. Het is dus eerder een bij elkaar geraapt zooitje dan een hechte vriendengroep. Dat betekent dat wanneer ik naar een verjaardag ga, ik mijzelf moet mengen in andere vriendengroepen. Dat ik mijzelf moet voorstellen en bewijzen dat ik interessant genoeg ben om tegen te praten. Vaak gaat het alleen over koetjes en kalfjes en als ik ergens niet tegen kan… Afijn, verjaardagen ik vermeed ze zoveel mogelijk. Opeens kreeg ik het idee om dat niet meer te doen. Ik dacht: een verjaardag is eigenlijk de ultieme gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen en te werken aan mijn communicatieve en luistervaardigheden. Wat ik vervolgens allemaal meemaakte, had ik niet zien aankomen. Ik werd plat geknuffeld door mensen waar ik geen woord mee had gewisseld (dat bleek later de werking van XTC te zijn), ik dronk thee uit het hoofd van SpongeBob, ik raakte verzeild in een discussie over lucide dromen, ik legde uit hoe je een e-mailaccount kunt aanmaken en ik zorgde voor een pijnlijke stilte toen ik voorstelde om een persoonlijke vragenronde te doen. Verjaardagen, je hebt ze werkelijk in alle soorten en maten. En al kun je er eigenlijk niet meer mee aankomen, hij zat er gelukkig nog tussen: de oud-Hollandse verjaardag. Dat is stiekem mijn favoriet, puur uit nostalgie. Ik heb het natuurlijk over een verjaardag waarbij de stoelen in een kring zijn gezet en je koffie en thee op een schoteltje krijgt. “Wij hebben ook cola! Normaal gesproken halen wij dat nooit in huis, alleen bij verjaardagen.” Je hebt het drankje nog maar net vast en meteen wordt de taart erbij gehaald, zo van dan hebben wij dat maar vast gehad. Een spannend moment, want welke twee soorten zijn er in huis gehaald? De eerste is steevast van de partij: “Wil je slagroomtaart of liever ..?” Bij ons thuis was de tweede optie vrijwel altijd appelkruimel-vlaai en alleen bij hoge uitzondering een mokkataart. De hele verjaardag was je dan stilletjes aan het hopen dat er wat over bleef zodat je nog een stuk kon nemen. Na de taart volgt al snel een plateau met blokjes kaas, plakjes worst en een beetje mosterd. Iedereen geeft braaf de schaal door voordat deze op de kleine tafel middenin de kring komt te staan. Ondanks dat iedereen er dan nog prima bij kan hoor je de vrouw des huizes herhaaldelijk zeggen: “Geef die hapjes eens door. Heeft iedereen gehad? Wil iemand nog een plakje worst? Een blokje kaas misschien? Er is nog meer hoor.” Ondertussen rennen de kinderen vrolijk rond met ieder een zakje chips. “Nee, niet hier. Ga daar maar spelen. Hier zitten de volwassen mensen.” In de kring roddelt men er lustig op los. Wie het volhoudt om lang te blijven zitten, mag bij wijze van beloning mee-eten. Niet dat er dan daadwerkelijk wordt gekookt, nee “dan halen wij wel even Chinees of patat.” En vervolgens is één van de oudste kinderen de pineut om het te gaan halen. De versiering is trouwens ook heel typerend. Boven de kring hangt namelijk een leeftijd vlaggenlijn en aan de muur een slinger met de tekst: Hartelijk Gefeliciteerd. Ballonnen zijn schaars om het irritante geknal en ruzies te beperken. “Wie heel lief is, mag er één mee naar huis nemen.” De drie zoenen zijn in het begin al gegeven dus bij het weggaan geven wij elkaar de hand en zwaaien wij ongemakkelijk: “Tot de volgende keer!”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s