Gemis

Vandaag miste ik de trein met 10 seconden. 10 seconden… Ik riep nog: “Mag ik mee?”, maar de conductrice stapte zonder om te kijken in. In de verte zag ik de deuren voor mijn neus dichtgaan. Klote. Vooral als je in Baarn woont, waar de treinen met een beetje mazzel ieder half uur naartoe gaan. 10 seconden… Ik had zoveel dingen anders kunnen doen om het wel te halen. Ik had eerder een sprintje kunnen trekken. Ik had eerder tegen mijn collega kunnen zeggen dat ik de trein wilde halen. Of ik had iets kunnen laten liggen voor morgen bijvoorbeeld. Terwijl ik verlaten op het perron sta, realiseer ik het mij maar al te goed: ik heb het zelf in de hand. Het hangt allemaal af van de keuzes die ik maak. Dat doet mij denken aan Alexander. Al drie dagen denk ik zo’n beetje non stop aan hem. Ik had zoveel dingen anders kunnen doen. Ik had niet zo gretig moeten zijn. Ik had er niet over moeten beginnen. Ik had niet moeten afzeggen. Ik had simpelweg de boel de boel kunnen laten, maar nee… Simpel komt niet in mijn woordenboek voor. Wel koppig, eigenwijs, serieus en mijn persoonlijke “favoriet” nadenken. Niet te verwarren met piekeren overigens. Nadenken, net zolang totdat alles logisch klinkt en alle antwoorden zijn bedacht. Ik had het gewoon aan Alexander kunnen vragen, maar ik moest het perse weer allemaal zelf bedenken. En zodra ik mijn complexe theorie helder heb, presenteer ik het zonder blikken of blozen als de waarheid. In het begin ging Alexander er nog fel tegenin, maar dat heeft hij al gauw opgegeven. In mijn hoofd weet ik al precies waarom hij zegt wat hij zegt en waarom hij doet wat hij doet. Dat ga ik niet eens bij hem verifiëren. Rete irritant van mij. Of zoals Alexander zou zeggen: “Leip wijf.” Ik vrees dat daar een kern van waarheid inzit, want ergens hé… Ergens gaat het niet goed. Dit is namelijk de vijfde keer dat ik ontzettend gezellig aan het daten ben met een jongen. Veel lachen, interessante gesprekken, originele uitstapjes, knuffelen, hand in hand lopen, heerlijk zoenen, plannen maken voor nog veel meer dates, eindeloos appen en dan opeens… BAM! Over. En altijd, echt altijd zeggen de heren precies hetzelfde: “Je bent de aller liefste persoon die ik ken, ik heb het heel fijn met je, maar er mist iets. Dat staat los van jou hoor. Niet aan jezelf gaan twijfelen. Het is een gevoel. Ik mis een gevoel. Een vonkje. Ik ben niet verliefd op je en ik geloof niet dat het nog gaat komen.” Maandenlang, wat zeg ik, soms wel jarenlang ben ik aan het daten geweest met een jongen om alsnog diezelfde kut reden aan te horen. Bij Alexander ging het anders. Na vier dates kon ik er niet meer tegen. Mijn onderbuikgevoel zei: Marjolein, hier gaan we weer… De vijfde date zei ik af. En ook al zei Alexander dat hij mij echt leuk vindt, dat hij mij graag weer wilt zien en dat hij alleen een beetje uit zijn schulp moet kruipen,  ik kapte het keihard af. Want ja die complexe theorie die ik had bedacht, dat was de waarheid. Een dag later probeerde ik er nog op terug te komen. Ik had waarschijnlijk te snel geoordeeld… Nog voordat ik kon zeggen dat het mij spijt, gaf Alexander mijn complexe theorie gelijk. Alles klopte, er was inderdaad geen vonkje al snapte hij daar zelf geen zak van… Als het er nu niet was, dan ging het ook niet meer komen nee. Jammer. Maar wij kunnen wel vrienden blijven… Daar zijn ze weer, de tranen. Ik wil geen vrienden zijn! Ik wil niet dat het over is! Ik wil niet horen dat ik super lief ben! Ik wil niet horen dat er een vonkje mist! Dat hele vonkje kan mij gestolen worden! Vroeg of laat gaat dat toch weg. Jij werd per definitie niet verliefd. Dat zei je zelf! Waarom geef je mijn idiote theorie dan nu gelijk? Ik had zoveel dingen anders kunnen doen… Of de uitkomst anders zou zijn geweest zullen wij nooit weten. Ergens koester ik de hoop dat hij binnenkort voor mijn deur staat. Of mij belt, mailt of een sms’je stuurt. Maar waarom zou hij? Ik was zo hard om hem direct te blokkeren en van Facebook af te gooien. Daar heb ik een handje van en daar ben ik zeker niet trots op. Je kunt het vergelijken met een kind dat zijn of haar frustratie niet in woorden kan uiten. Want wat gebeurd er dan? Ze gaan met deuren smijten. Om heel eerlijk te zijn, ben ik niets meer dan een klein meisje dat verlangt naar oprechte aandacht. Ik ben te vaak voorgelogen en in de maling genomen, waardoor ik nu niet meer weet wat echt is en wat niet. Uit angst om weer hetzelfde mee te maken heb ik er veel te snel een stokje voor gestoken. En dat is een pijnlijke les. Ik zal mijn uiterste best doen om de volgende keer minder gretig over te komen, om minder snel te oordelen en om niet de gedachten van een ander in te vullen. Het spijt mij Alexander dat ik dit niet eerder kon inzien. Het spijt mij oprecht dat het zo is gegaan.

Advertisements

One thought on “Gemis

  1. egoecho says:

    Sterkte. Ik wens je geen vonk, maar vuur en vlam. Maar ook dat is doodeng. En fantastisch.

    Heel eerlijk, iemand die ‘per definitie’ niet verliefd wordt, bestaat niet. Dat is net zo goed een (naar mijn idee waardeloze) manier om (zichzelf) te beschermen. Je kwetsbaarheid is overigens net zo goed een kracht. Mooi en oprecht.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s