Onbeantwoorde liefde

Zodra Eva wakker wordt opent zij het boek dat op de tafel naast haar bed ligt. Het is een dagboek vol uitspraken, vragen en opdrachten. Vandaag krijgt ze een gevoelige opdracht. Denk aan iemand die in je hart zit. Schrijf hem/haar een brief over wat je voor diegene voelt. Eva denkt direct aan Arthur, sterker nog ze denkt al dagen aan hem. Een brief schrijven zit er niet in. Dat heeft ze al zo vaak gedaan. Ze kreeg nooit het antwoord waar ze zo intens naar verlangde. Uiteindelijk is Arthur zelfs volledig van het toneel verdwenen. Eva denkt terug aan de laatste keer dat ze hem sprak. Ze liep net het bos in toen Arthur haar belde om de situatie haarfijn uit te leggen. Eva had zich simpelweg vergist en alles verkeerd opgevat. “Je weet het weer mooi te vertellen,” Eva probeert zich groot te houden. “Het is nooit mijn bedoeling geweest om je te kwetsen. Ik wilde alleen weten hoe het met je gaat.” Arthur begrijpt oprecht het verdriet van Eva niet. Eva slentert door de vele bladeren die op de grond liggen. In haar hoofd speelt de hele geschiedenis van de twee zich als een film af. “Het klopt niet. Het klopt gewoon niet. Alles dat je zegt staat haaks op wat je doet.” “Ik had het niet moeten doen. Als ik wist dat je er zo over dacht dan had ik het niet gedaan.” “Dat is bullshit. Ik heb altijd gezegd hoe ik erover dacht. Het hoort niet.” “Nee… Sorry.” “Daar koop ik niets voor.” Het is een bekende uitspraak van Eva. Ze hadden dezelfde discussie al tig keer gevoerd. De conclusie was altijd hetzelfde. Arthur ging niet van gedachten veranderen en Eva bleef alleen achter. “Dat weet ik. Het spijt me echt.” Het spijt je helemaal niet, denkt Eva. Arthur ratelt door over hoe alles er vanuit zijn perspectief uitziet. Eva is gestopt met luisteren. Ze is op een bankje gaan liggen en kijkt naar de lucht. “Begrijp je het nu beter?” vraagt Arthur tenslotte. “Ja,” antwoordt Eva droog. Ze heeft geen zin meer in dit gesprek. Wat ze ook zegt, wat ze ook vraagt, Arthur heeft zijn antwoorden klaar. Hij weet zich overal uit te lullen. Eva kan haar oren niet geloven en het vertrouwen is inmiddels ook weg. Voor de zoveelste keer vraagt ze of Arthur haar met rust wil laten. En nu echt. Voorgoed. Zowel bij Arthur als bij Eva rollen de tranen over de wangen. Hoe stellig zij hun mening ook innemen, ze willen beide geen afscheid van elkaar nemen. Uit zelfbescherming plakt Eva er nog een dreigement aan vast. “Ik meen het. Als je nog één keer op wat voor manier dan ook contact zoekt, dan komt de volledige waarheid boven tafel.” De stilte die volgt versterkt haar boodschap. “Meen je dat?” Arthur weet allang hoe laat het is, maar hij wil het gesprek niet beëindigen. “Waag het. Waag het en je zult het weten.” “Als dat is wat je wil…” Dat is helemaal niet wat ik wil! In haar hoofd schreeuwt Eva het uit. Ik heb verdomme geen keus! “Ja, dat wil ik,” zegt Eva kalm in de hoop zelfverzekerd te klinken. “Oké… Dan ga ik maar ophangen.” Arthur wacht op een reactie van Eva, maar zij houdt haar kiezen stevig op elkaar. “Doei,” zegt Arthur schor. Normaliter zou Eva vaarwel zeggen om de situatie te benadrukken. Zinloos, denkt ze, want tot nu toe is het nooit echt vaarwel geweest. In plaats daarvan kijkt ze naar haar telefoon net zo lang totdat Arthur eindelijk de verbinding verbreekt. Eva schudt haar hoofd. Het is nu net zeven maanden later en nog steeds voelt zij verdriet… Ze denkt aan een recente les. Een afwijzing activeert dezelfde hersencellen als die geactiveerd worden bij fysieke pijn. Daardoor doet een afwijzing oprecht pijn. Eva voelt het branden in haar hart en kan de ontdekking alleen maar beamen. Het zal vanzelf wel overgaan, zucht Eva. Tot die tijd blijft de liefde onbeantwoord.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s