Stresskipje

“Het gaat al stukken beter,” opper ik wanneer ik de vervanger van mijn fysio zie. “Oh ja? Echt waar?” Aan zijn blik te zien, gelooft hij er niets van. “Dat klinkt heel mooi, alleen wil ik het toch echt zelf beoordelen. In de overdracht staat namelijk dat ik je helemaal los moet maken…” “Ja, daar zijn wij nu al een tijdje mee bezig. Al mijn spieren in mijn nek, schouders en rug waren net een blok beton maar dat is niet meer zo. Volgens mij is het nu zo goed als los.” “Nou, ik ben benieuwd. Neem maar even plaats.” Ik trek mijn shirt uit en ga met mijn gezicht naar de grond op de massagetafel liggen. Ik voel dat hij op verschillende plekken drukt, hier en daar zachtjes knijpt en langzaam mijn spieren kneedt. Het heeft meer weg van een ontspanningsmassage dan een bezoek aan de fysio. De dame die mij normaal gesproken behandelt kiest namelijk één spier uit en pakt die vervolgens als een pitbull beet. Soms zet ze zelfs haar tanden (lees: naalden) erin! Absoluut geen pretje, al geloof ik oprecht dat het noodzakelijk is. Zo vast zit het bij mij. Net wanneer ik denk: dit is best fijn, zegt de fysio het tegenovergestelde. “Hier en daar zit er wel beweging in, maar ik kom nog genoeg tegen.” Hij begint steeds harder te drukken en te kneden. “Hoe komt het toch dat je zo vast zit? Ben je zo’n stresskipje van jezelf?” Stresskipje? Hoorde ik dat nou goed? Zijn er serieus mensen die dat woord gebruiken? “Nee! Tenminste, niet bewust.” “Nee? Dit is wel het gebied voor stress. Hoe komt het dan?” “Ik heb geen idee. Langdurig een verkeerde houding misschien?” “Ja, dat kan ook.” Ondertussen voel ik van alles knakken en kraken. “Zit dit op de grens? Of mag het nog wel wat harder?” “Nou, uh, zo is het wel goed,” zeg ik uit angst dat er de volgende dag niets meer van mij over is. “Oké, dan doe ik het zo.” Een half uur lang masseert en babbelt hij er lustig op los. Daarna zit de behandeling er weer op. “Vandaag extra veel water drinken, want anders krijg je hoofdpijn van mij.” “Ja, ja, de afvalstoffen ik weet het. Komt goed! Heel erg bedankt en wellicht tot een volgende keer.” Bij de deur schudden wij elkaar de hand. “Het was mij een waar genoegen,” glimlacht hij. “Pas goed op jezelf, stresskipje!”

Advertisements

One thought on “Stresskipje

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s