Aandacht

Het knispert onder mijn schoenen, verschrikt doe ik een paar stappen opzij. Al zijn de dieren allang vergaan, de behuizing stamp ik liever niet klein. Oplettend loop ik verder over het vochtige zand. Ik zie het water met een schuimlaag mij tegemoet komen en weer gaan. Al is de zee vrij rustig vandaag, de golven klotsen altijd met een krachtig geluid. Wat mij betreft stoerdoenerij.  Ik ga recht voor de zee staan en kijk de golven één voor één aan. Kom dan! Rollen, vallen en weer doorstromen, maar mijn tenen raken ze niet. Na een paar minuten loop ik verder. Met mijn ogen op de zee gericht begin ik zachtjes te zingen: “Een oceaan om in te schuilen… Laat die ander nu maar kruipen… Een oceaan vol tranen is van mij.”  Het nummer heb ik al tijden niet meer gehoord en toch… Ik krijg de drie zinnen niet meer uit mijn hoofd. Zingend loop ik door. In de verte zie ik de hippe strandtent. Daar drink ik straks een kop thee voordat ik aan de terugweg begin. Maar niet voordat ik de zee nog een paar keer heb uitgedaagd. Kom dan! Het begint te regenen. Oké oké jij wint. Ik versnel mijn pas richting de strandtent. Terwijl ik de deur zachtjes achter mij dichttrek, valt het stil aan de dichtstbijzijnde tafel. De zes heren kijken mij aan. Met mijn blik op de grond gericht loop ik om de hoge tafel heen. Ik kies voor de zachte bank in de hoek. Precies voor de open haard en uit het zicht van de heren. Terwijl ik neerplof realiseer ik mij dat ik iets te dicht bij een man ben gaan zitten. Al zit er nog een meter tussen ons, mijn comfortzone schreeuwt het uit. Ik kan natuurlijk opstaan en verder weg gaan zitten, maar dat voelt zo onbeleefd. Ik hou er niet van om onbeleefd te zijn. Bovendien zit ik dan weer in het zicht van de zes heren. Ik besluit om mijn benen over elkaar te doen en een beetje schuin te gaan zitten. De enige compromis om mijn gedachten te sussen. De man in kwestie leest rustig de krant. Met zijn comfortzone lijkt niets aan de hand. Vanuit mijn ooghoek houd ik hem nog een tijdje in de gaten. Hij legt de krant neer, pakt een ander, kijkt tussendoor wat op zijn telefoon en kiest dan toch maar voor zijn e-reader. Zoals ik al dacht, niets aan de hand. Mijn blik valt op een dame schuin tegenover mij. Ze heeft iets, iets herkenbaars… Ze voelt dat ik naar haar kijk, betrapt kijk ik alsnog snel opzij. Ik probeer mij te concentreren op de dansende vlammen. Maar mijn blik gaat steeds opzij, ze intrigeert mij. Ze ziet mij weer kijken en opeens weet ik het. Ze heeft dezelfde manier van iemand aantrekken en afstoten tegelijkertijd. Terwijl ze in gesprek is, sla ik haar een tijdje ongegeneerd gade. In haar stem hoor ik dezelfde verbitterdheid. Arme meid. Het vuur wekt eindelijk mijn interesse. Ik voel de warmte van de vlammen en ik zie hoe ze langs het hout bewegen. Plots gaat het vuur uit alsof iemand een schakelaar heeft omgezet. Het is gewoon hartstikke nep! Ik kijk naar buiten en zie een vuilniswagen de steile heuvel afrijden. De chauffeur rijdt een doodlopende steeg in. Dat moet ook wel, want daar staan de containers op hem te wachten. Ik zie hoe hij ze omhoog takelt en ondersteboven leeg kiepert in zijn wagen. Hij heeft geen ruimte om te keren. Hoe gaat hij nu terug? Iemand van de strandtent komt naar buiten lopen en maakt een praatje met hem. Ik kan er niets van horen en toch kijk ik ernaar. Ik wil weten hoe het afloopt. De man iets te dicht naast mij, staat op om naar de wc te gaan. Een paar tellen later is hij terug. Terwijl hij gaat zitten, ziet hij dat het vuur is gedoofd. Hardop zegt hij: “Hey, het vuur is uit.” Hij zegt het niet zomaar, hij wil aandacht. Ik voel het. De dame tegenover mij en ik hebben beide geen zin om te reageren. En toch wil ik niet onbeleefd zijn. “Ja, dat klopt.” De man kijkt blij. “Daar heb ik niets van gemerkt.” Ik weet dat hij nog meer wilt zeggen dus ik glimlach vriendelijk en kijk snel opzij. De serveerster komt aanlopen. “Meneer, heeft u nog iets anders gewenst?” “Nou, ik zou nog wel een kopje koffie lusten. Maar alleen als de haard weer aangaat.” “Natuurlijk.” Ze pakt zijn lege kopje op en kijkt net te langzaam naar mij. “Ja, want het was net zo lekker warm hier en opeens voel ik het frisser worden.” Ze doet haar best om aardig te klinken: “Er zit een timer op voor de veiligheid. Om de paar uur gaat het vuur automatisch uit, voor als wij het een keer vergeten.” Direct kijkt ze naar mij, met een oprechte glimlach vraagt ze: “Had jij misschien nog iets gewild?” “Voor mij de rekening graag,” glimlach ik terug. “Komt eraan.” Ze zet de kop koffie neer en laat mij pinnen. Terwijl ik mijn pas opberg, hoor ik de man zeggen: “Ik vind het echt knap van je.” Verbaasd kijk ik hem aan. “Dat je hier zo kunt zitten en niets doen. Ik moet altijd iets te doen hebben.” Verschillende antwoorden schieten door mijn hoofd, niets is zinvol genoeg. Nu betrap ik de dame op het kijken naar mij. Ze glimlacht meelevend. Wat moet je daar nou op zeggen? We denken het allebei. Ik kijk weer naar de man en glimlach zwak. Ik trek mijn jas aan en zie de chauffeur eindelijk weer in de vuilniswagen stappen. Zwaar beladen, gaat hij in z’n achteruit de steile helling op. Alsof het niets is. Dat heeft hij natuurlijk vaker gedaan. De man is alweer in zijn e-reader verzonken, toch wens ik hem: “Nog een fijne dag!” Voordat hij kan antwoorden, sta ik alweer buiten. Ik lach. Hoofdschuddend loop ik door het mulle zand. Knap… Hij heeft geen idee. Het is helemaal niet knap. Het is niet niets doen. Ik observeer, ik verwerk, ik denk na en ik stel vragen. Ik geniet in stilte van alle dingen om mij heen. Ik hoef dat niet te delen. Sterker nog, liever niet. Net als bij een binnenpretje, valt het niet uit te leggen. En als je het toch probeert, verliest het haar magie. Ik kijk naar de meeuwen hoog in de lucht, naar de golven die verder stromen, naar de schelpen en zeesterren verloren in het zand. Ik lach. Knap… Het is helemaal niet knap. We zijn gewoon te vaak mak en laf. We laten ons maar al te graag verleiden door zinloze dingen die schreeuwen om aandacht.

Advertisements

One thought on “Aandacht

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s