Verbitterd

Wie had dat gedacht? Ik. Verbitterd. Ik in ieder geval niet. Het altijd vrolijke meisje, dat veel te aardig is, dat in iedereen het goede ziet, dat heel snel vergeeft… Ik ben haar verloren. Over een paar maanden word ik 28. 28… Dan ga je dus richting de 30 hè. Niet dat ik daar mee zit, maar ik had echt gedacht dat hoe ouder een vrouw wordt, hoe meer haar eierstokken beginnen te rammelen en hoe harder haar biologische klok gaat tikken. Bij mij niet. Absoluut niet zelfs. Misschien is het nog te vroeg en gaat mijn innerlijke wekker pas over een jaar of vijf, zes of misschien wel later dat zou kunnen. Maar wat ik aan mezelf merk, is dat ik met de tijd wèl steeds meer verbitter. En dan niet eens door alle ellende in de wereld. Ik heb het over iets heel specifiek, namelijk: relaties. Ik geloof er niet meer in. Ik kan er oprecht niet met mijn hoofd bij dat er nog mensen zijn die met elkaar gaan trouwen. Waarom wij überhaupt nog liefdesrelaties met elkaar aangaan. Van alle mannen die ik persoonlijk ken, durf ik er maar bij drie mijn hand voor in het vuur te steken dat zij voor altijd trouw zullen blijven. Drie! Van alle mannen die ik persoonlijk ken. Dat is toch triest? Nu wil ik mannen niet als ontrouwe horken afschilderen, want vrouwen doen er volgens mij net zo hard aan mee. Maar het gaat nu even om mijn verbitterdheid en die komt dus door het gedrag van mannen. Het vreemdgaan. Wat mij betreft is er geen enkel, maar dan ook echt geen enkel argument of excuus om vreemd te gaan. Die mening moet je voor de grap eens hardop tegen iemand zeggen. Het maakt niet eens uit of je het tegen een man of vrouw zegt. Weet je wat je steevast te horen krijgt? “Zo zijn mannen nu eenmaal.” “Je moet van een mug geen olifant maken.” “Zolang hij maar ’s avonds thuiskomt, dan is er toch niets aan de hand.” “Het wil niet zeggen dat hij van haar houdt.” Dat is toch belachelijk? Vreemdgaan wordt gewoon massaal geaccepteerd. Wij zijn niet eens verbaasd als het ons overkomt, vaak zullen we het nog vergeven ook. Natuurlijk zijn er genoeg stellen die uit elkaar gaan, maar dat is heus niet vanwege een “slippertje”. Slippertje, ik moet al kotsen van het woord. Alsof het iets vriendelijks is en vooral niet erg, een slippertje. Gadverdamme. Wat ik zeggen wilde: men gaat pas uit elkaar als de affaire veel te lang heeft geduurd of als de ander toegeeft verliefd te zijn en met een ander verder wil bijvoorbeeld. Waarom laten wij het in hemelsnaam zo ver komen? Is het nou echt zo moeilijk om eerlijk tegen elkaar te zijn? Waarom zeg je niet op voorhand dat je interesse is gewekt door een ander? Waarom maak je het niet bespreekbaar dat je je ondergewaardeerd voelt of wat er dan ook beter kan aan je huidige relatie? Ik snap het gewoon echt niet. Keer op keer word ik benaderd door mannen die bezet zijn. En voor de duidelijkheid ik zit dat niet uit te dagen. Als iemand een gesprek met mij aanknoopt, probeer ik gewoon beleefd te zijn. Ik zal ook echt niet de eerste zijn die om een mobiel telefoonnummer vraagt. Maar als je het mijne vraagt en je begint mij vervolgens te appen hoe leuk je mij wel niet vindt en dat je wilt afspreken, dan mag ik er toch vanuit gaan dat je geen relatie hebt? Nou, niet dus. En als ik er vervolgens achter kom en ik vraag er heel direct naar, dan blijven ze nog glashard liegen ook. Denk je dat ik achterlijk ben? Ik maak geen grapje als ik zeg dat het mij keer op keer gebeurd. Gisteravond nog. Het is echt te zot voor woorden. Mijn vertrouwen in relaties, mannen en alles wat daarmee te maken heeft, is daardoor gewoon echt helemaal weg. Verbitterd hoor ik mijzelf denken: het hoeft voor mij niet meer. Ik wil geen kinderen, ik wil niet trouwen, ik wil geen relatie. Het slaat gewoon nergens op om elkaar trouw te beloven en het überhaupt nog te proberen. Wie houden wij voor de gek? Of beter nog: wat doen wij elkaar aan? Hoofdschuddend kijk ik voor mij uit. Ik slaak een diepe zucht. Ik vind het echt heel erg. Hoe krijg ik dat vertrouwen weer terug? Ik wil dat vertrouwen weer terug krijgen. Ik weet alleen oprecht niet hoe. Zelfs als ik mij kwetsbaar blijf opstellen, duidelijk mijn grenzen aangeef en zo goed mogelijk communiceer dan nog is het hopen en geluk hebben dat iemand dat respecteert. Toch? Of zie ik dat verkeerd? Ik weet het echt niet. Voorlopig blijf ik stug verder bouwen aan de muur om mij heen. Hulde voor degene die er ooit nog doorheen komt. Het eens gewezen meisje in mij, kijkt er naar uit.

eigenzinnigeliefde

Advertisements

4 thoughts on “Verbitterd

  1. Erick Wilts says:

    Ik ben het 100% met je eens wat betreft hoe de wereld in elkaar zit en hoe dat niet zo zou moeten zijn. Maar ik denk oprecht dat er mensen zijn die dat patroon willen doorbreken (kijk naar de drie mannen die je noemde) en ik doe zelf ook mijn best om zo iemand te zijn.
    Ik merk dat ik probeer om “de man” in het algemeen te verdedigen omdat ik me aangesproken voel, maar dat is natuurlijk onmogelijk gezien jouw ervaringen hiermee. Maar muurtjes bouwen (hoewel dat waarschijnlijk eerder vanzelf dan bewust gaat) is denk ik niet iets dat helpt, omdat juist de onbetrouwbare types proberen de zwakke plekken in muurtjes proberen te zoeken.

    Liked by 1 person

    • Marjolein Seedrak says:

      Hoi Erick, dank je wel voor je reactie! Daar heb je gelijk in. Ik hoop dat ik nog meer mensen ga tegenkomen die het patroon willen doorbreken. Als ik maar vaak genoeg zie dat het ook anders kan, ga ik er waarschijnlijk vanzelf weer in geloven 🙂 Mooi gezegd ook: “Juist de onbetrouwbare types proberen de zwakke plekken in muurtjes te zoeken.” Nogmaals bedankt voor je mooie reactie. Ik waardeer het!

      Like

  2. egoecho says:

    Ik ben een man en herken het. Ik snap er ook niets van en ken de bitterheid. Ik heb een periode gedacht dat mensen helemaal niet bedoeld zijn voor monogamie. En nog steeds weet ik het niet zeker. We zijn een stel rare aardbewoners, dat in ieder geval. Ik ben bang dat het verveling is, de zapp-maatschappij. Maar het is ook iets van alle tijden. Zowel mannen als vrouwen (uit ervaring en om me heen).
    Vraag jezelf vooral af waar je vertrouwen voorheen op was gebaseerd, dan kun je aan ‘nieuw’ vertrouwen winnen. Denk ik. Ik zeg ook maar wat. Misschien, vooral niet op zoek gaan, niet verwachten dat je de verwachting van ‘de ideale relatie’ kunt inlossen. Na twee hele lange relaties was ik er helemaal klaar mee. En toch sloeg het ‘noodlot’ toe en heb ik het sterke gevoel dat ik met mijn huidige liefde oud word.

    Geen antwoord op het waarom van vreemdgaan. Ik kan alleen maar gissen. Ik wens je de juiste vent op de juiste tijd. Probeer op een of andere manier je focus te verleggen en te zien dat dingen naast elkaar bestaan. Zowel bitter als zoet.

    Wat een verhaal, sorry 🙂

    Liked by 1 person

    • Marjolein Seedrak says:

      Hoi Egoecho, dank je wel voor je uitgebreide reactie! Je beschrijft precies wat ik nu denk… Hopelijk zal het voor mij ook een periode zijn. Waar het vertrouwen op gebaseerd was? Goede vraag. In eerste instantie blindelings (vooral omdat ik een ander heel graag wil vertrouwen) en vervolgens door het daadwerkelijk nakomen van beloftes en daarbij een stukje daden. Dat maakt het ook zo wrang, want men kan zich heel anders voordoen zonder dat ik het in de gaten heb. Wat is echt en wat is nep? Wanneer meent iemand wat hij/zij zegt? Ik weet dat vaak echt niet.

      Daar zeg je wat ja, want: “Expectation is the root of all heartache”. Ik ben blij te horen dat je er nu anders tegenaan kijkt. Het geeft hoop. Ze zeggen niet voor niets drie keer scheepsrecht…

      Dank je wel voor je lieve woorden! De tijd zal het leren. Ondertussen zal ik proberen om mijn focus te verleggen 🙂

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s