Vriend In De Mist

Ineengedoken en met ogen vol tranen zit Eva in de hoek van de bank. Ze straalt precies uit hoe ze zich voelt: een hoopje ellende. Ze probeert rustiger te ademen door erop te letten. De tranen rollen onverhinderd door. Ze weet het niet meer, ze geeft het op, het doet er allemaal niet toe. Ze weet niet waarom en ze weet niet hoe, het is gewoon een heel naar gevoel. Langzaam drenkt ze verder en verder weg in zelfmedelijden. Opeens schrikt ze op, de deurbel gaat maar ze verwacht geen bezoek. Ze kruipt nog meer ineen want ze heeft geen zin om open te doen. De bel gaat voor een tweede keer en nog steeds blijft Eva zitten waar ze zit. Aan de andere kant van de deur wordt vast gedacht: de aanhouder wint. Het bellen blijft maar doorgaan. Bij de vijfde keer staat Eva toch maar op. Ze kijkt nog even in de spiegel. Ze ziet alleen dikke, rode ogen want de tranen heeft ze al weggeveegd. Als het nodig is, zal ze zeggen dat ze hooikoorts heeft. Ze doet de deur langzaam open en glimlacht dan melancholiek. Het is Arthur, hij heeft haar gemist en het verbaast haar niets. Op de één of andere manier duikt Arthur altijd op wanneer het niet goed met haar gaat. Ze kijken elkaar even aan en dan doet Eva een stap opzij. Arthur loopt naar binnen en slaat zijn armen stevig om haar heen. Ze ademt diep in, de geur het gevoel alles is nog even vertrouwd. Ze wil hem niet meer loslaten en grijpt hem daarom nog meer vast. Arthur moet lachen, met een piepstem zegt hij: “Je knijpt me fijn.” Ze laat direct los. Nu kan hij goed in haar ogen kijken, Eva kijkt verlegen opzij. Glimlachend streelt hij een paar haar plukjes achter haar oren. Het doet hem goed om weer zo dichtbij haar te zijn. “Zullen we naar ons bankje gaan?” vraagt Arthur opeens. Eva wilt niet naar buiten, niet met zo’n gezicht. “Heel even maar, de frisse lucht en het uitzicht op het water zullen vast goed voor je zijn.” Vooruit dan maar ze loopt achter hem aan. Het is lang geleden dat zij elkaar voor het laatst zagen. Ze hebben allebei genoeg te vertellen en toch zeggen ze beide niets. Het is een wandeling in stilte door het park, over de brug verder door naar de waterkant. Een paar stappen later gaan ze zitten op het geliefde bankje. “Het is niets veranderd,” zegt Arthur tenslotte. Eva knikt instemmend. “Ik vind het fijn dat je er bent,” ze zegt het zonder hem aan te kijken. Arthur kijkt tevreden opzij: “Ik vind het fijn om bij jou te zijn.” Ze geeft een kneepje in zijn hand en legt haar hoofd op zijn schouder. Hij trekt haar nog dichter naar zich toe. Eva kijkt naar de zonnestralen die lijken te dansen op het water, het is een rustgevend gezicht. Alleen bij Arthur kan ze al haar zorgen in één keer vergeten. Hij geeft een aai over haar bol. Hij houdt van haar haren, zo lang en zo zacht. Ze zwijgen een tijdje totdat Arthur uiteindelijk vraagt: “Hoe gaat het nu met je?” Eva haalt haar schouders op, ze weet gewoon echt niet wat ze daarop moet zeggen. Ze ziet het allemaal niet meer zitten maar dat klinkt zo depressief. Ze wil Arthur met haar gevoelens niet tot last zijn. Arthur geeft niet op en zegt: “Kijk, dit is de levenslijn.” Hij steekt een arm vooruit en maakt een golvende beweging van heel hoog naar heel laag en dan weer omhoog. “Waar op de lijn sta jij?” Eva steekt een arm vooruit en wijst op de plek waar Arthur het diepste dal liet zien. “Oooh het gaat heel goed!” zegt Arthur enthousiast. “Nee,” Eva klinkt geïrriteerd. “Hier! Helemaal onderaan. Het gaat helemaal niet goed. Niets gaat goed.” “Ja, dat zag ik wel,” Arthur blijft kalm. “In mijn ogen is dat de beste plek. Je kunt namelijk niet verder naar beneden vallen, je kunt alleen nog maar weer omhoog. Natuurlijk voelt dat nu niet zo, maar dat gevoel is maar voor even. Het gaat straks heus wel weer beter.” Eva geeft een por in Arthur zijn zij. Ze vindt het leuk hoe hij naar de dingen kijkt. “Hey!” Arthur pakt haar handen vast. “Het is echt zo,” grijnst hij. “Ja, ja, ja, je hebt helemaal gelijk,” Eva moet lachen terwijl ze het zegt. Inmiddels is het buiten donker geworden, ze staan gauw op. Het is tijd om verder te gaan.

Advertisements

2 thoughts on “Vriend In De Mist

    • Marjolein Seedrak says:

      Hoi SteRrenstof, het is inderdaad een plek waar Eva af en toe een boek leest. Vaker loopt ze er genietend langs of gaat ze even zitten om naar het water te turen. Een mooie plek waar ze graag met Arthur is. Al is hij inmiddels weer verdwenen zoals het een vriend in de mist betaamt.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s