Tekenwonder

Met een belachelijk, getalenteerde moeder en een even zo goede broer was het al snel duidelijk dat ik het niet kon. Tekenen, nee dat is niets voor mij. Van kleins af aan werd ik omringd met de creativiteit van mijn moeder. Muurschilderingen, meubels, kleding en zelfs prachtige haarvlechten, mijn moeder maakte het allemaal zelf. Zoals gezegd deed mijn broer het kunstje met hetzelfde gemak na. Draken tekenen was daarin zijn favoriet. Ik stond iedere keer weer versteld als hij vanuit zijn eigen fantasie iets op papier zette. Ik dacht: dat wil ik ook! Maar hoe goed ik ook mijn best deed het was verre van datzelfde kaliber. En als ik dan eindelijk, eindelijk, eindelijk iets had gemaakt waar ik trots op was, rende ik direct naar mijn moeder. “Kijk eens mam! Dit heb ik zelf gemaakt!” riep ik dan enthousiast met mijn creatie hoog in de lucht. Haar reactie was altijd hetzelfde. Ze ritste het papier uit mijn handen en keek er heel kritisch naar. Vervolgens pakte ze het potlood dat altijd binnen handbereik lag en kraste ze zo door mijn kunstwerk heen. “Kijk, zo moet je het doen.” Ze zette nog een paar strepen. “Zie je, kijk zo…” Weer een paar strepen. Tot slot duwde ze het papier weer in mijn handen en moest ik het verder zelf maar uitvogelen. Hoe goed ze het ook bedoelde en hoe graag ze mij ook iets wilde leren, op dat moment voelde ik niets anders dan mijn trots en zelfvertrouwen gekrengd worden. Op mijn lip bijtend, de tranen bedwingend en zonder iets te zeggen liep ik dan snel weer terug naar mijn kamer. Waar mijn creaties altijd eindigden zal geen verrassing zijn. Als een dikke prop in de prullenbak.

Tekenen, nee dat is niets voor mij. Helaas kwam je daar niet mee weg op de middelbare school. Iedereen moest verplicht naar tekenles. Al was het nauwelijks een les te noemen. De docent kon namelijk heel uitvoerig over de opdracht vertellen, als in wat er allemaal op het papier moest komen. Maar iets voordoen, laten zien of uitleggen ho maar. Nee, dat moest je allemaal maar zelf bedenken. Omdat mijn mening over mijn tekenvaardigheden al was gevormd, was de motivatie voor die lessen ver te zoeken. Ik deed daarom altijd maar alsof ik heel druk bezig was en zo gepassioneerd over de opdracht dat ik er thuis graag verder aan wilde werken. Vrijwillig huiswerk maken, daar scoor je pas mee bij docenten. Ze vond het dan ook geen enkel probleem zolang ik het maar niet vergat mee terug te nemen voor de volgende les. Afgesproken! Wat ik thuis met de opdracht deed zal ook geen verrassing zijn. Die liet ik steevast door mijn moeder maken. Dat ik daar mee weg ben gekomen is eigenlijk ongelooflijk. Waarschijnlijk had de docent het allemaal wel door en had ze zich er gewoon bij neergelegd, want tekenen, nee dat is niets voor Marjolein.

Ondanks de diepgewortelde frustratie en de idee dat je er nu eenmaal talent voor hebt of niet, staat het toch al jaren op mijn bucketlist: ‘Kunnen tekenen.’ Ik ga niet op les, ik vraag niet om hulp en toch denk ik nog altijd: dat wil ik ook! Dit alles veranderde toen ik bij een vriend het boek: ‘You Can Draw in 30 Days’ van Mark Kistler zag liggen. Tekenen? Echt kunnen tekenen? In 30 dagen? Yeaaaahh riiiighhht! Mijn ongeloof was duidelijk merkbaar en hij verzekerde mij dat het echt een goed boek was. “Het is leuk om te doen en je leert er heel veel van.” Meer had ik niet nodig, mijn interesse was gewekt. Nog zonder zijn tekeningen (het officiële bewijs) te zien, heb ik het boek zelf aangeschaft en ben ik de uitdaging aangegaan. De dertig dagen zijn nog lang niet voorbij, maar over het resultaat mag nu al geschreven worden. Want! Man, man, man, wat ben ik weer trots. Beetje bij beetje krijg ik meer zelfvertrouwen. Bij dag acht was ik echt helemaal verkocht. Je leerde namelijk eerst om een karikatuur koala te tekenen en vervolgens mocht je zelf een wat realistischer koala tekenen. Zo gezegd, zo gedaan. Iedere keer als ik nu mijn koala zie, wil ik dat beestje oppakken en knuffelen. Wat een lieverd! Excuses, ik liet mij even meeslepen door mijn enthousiasme. Ik ga veel te snel, terug naar het begin.

Aan het begin van het boek word je namelijk gevraagd om nog zonder enige uitleg, onder andere een huis te tekenen. De zogenaamde test vooraf zodat je achteraf vergelijkingsmateriaal hebt. Prima! Ik gooide alles in de strijd: een dak van stro, een glas-in-lood raam, bakstenen, gordijnen, bloempotten met plantjes voor de ramen, jaaa… Een huis tekenen dat lukt mij nog wel (ahum). Nu, nog geen twee weken later (dertien dagen om precies te zijn) word je wederom gevraagd om een huis te tekenen. Maar dit keer met alle richtlijnen in acht nemend die je tot dan toe hebt geleerd (ja, geloof het of niet er bestaan heuse tekenrichtlijnen). Doe ik! Referentiepunten, schetsen, referentielijnen, tekenrichtingen, diepte, textuur, overlapping, afmetingen, verschillende soorten schaduw, een mooie horizonlijn, jeetje jeejte wat heb ik al veel geleerd. Zodra het af is herinner ik mij de test voorafgaand aan het boek. Snel blader ik terug en hou mijn twee huizen naast elkaar. Mijn mond valt open en ik bedek het met mijn hand. Ik zit er naar te kijken, maar ik geloof het niet. Ik was er iedere seconde bij en nog geloof ik het niet. Stom verbaasd denk ik: dit is een wonder. Mijn tekenwonder.

Advertisements

3 thoughts on “Tekenwonder

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s