Bekend IJs

Voor het revalidatiecentrum in Huizen zet ik de auto stil. Terwijl ik uitstap, valt mijn blik op de charmante man in de verte. Ik herken hem meteen en doe mijn best om een glimlach te onderdrukken. Uiterst serieus loop ik naar de achterkant van de auto om de ijskar los te koppelen. Heel nonchalant rol ik de kar steeds dichter naar de bekende man toe. Terwijl ik de ijskar gereed maak, houdt hij mij vanuit zijn ooghoek nauwlettend in de gaten. Nadat ik een aantal mensen voorzien heb van een ijsje durft hij het ook aan. Hij loopt langzaam naar mij toe en kiest een hoorntje. “Met een heel klein bolletje vanille, alsjeblieft.” Zijn bescheidenheid verrast me, maar nog steeds laat ik niets merken. Ik overhandig hem zijn ijsje en help direct de volgende terwijl zijn warme en rustige stem nagalmt in mijn gedachte. De één na de ander weet mij te vinden. Ik ben zo druk in de weer met ijsscheppen dat ik niet doorheb dat hij nog geen kwartier later naast mij is komen staan. Ik hoor zijn zwoele stem zeggen: “Doe mij nog maar zo eentje.” Glimlachend kijk ik opzij. “Natuurlijk!”, zeg ik enthousiast terwijl ik een heel klein bolletje vanille opschep. Ik overhandig hem zijn ijsje en zeg: “Bescheiden zijn is ook niets voor jou. Zo ken ik je weer, Ivo Niehe.” Hij lacht, heft zijn ijsje en zegt: “Op je gezondheid!” Ik knik dankbaar, hij draait zich om en ik zie dat hij al smikkelend verdwijnt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s