Meester Willem

Hoe wij erop kwamen weet ik niet meer, maar mijn broertje zei laatst tegen mij: “Jij hebt geen dyslexie.” Sindsdien komen steeds meer herinneringen bovendrijven. Meester Willem en ik weten namelijk dat de waarheid anders is.

In groep acht was Meester Willem eindelijk mijn leerkracht. Lang, slank, blond en een vriendelijk gezicht daar wilde iedereen wel les van hebben. Hij zat ook altijd boordevol creativiteit en toonde oprechte interesse in wat de leerlingen bezighield. In die tijd was het helemaal hip om je eigen cd’s te branden in plaats van muziek op te nemen via de radio met een cassettebandje. Aangezien klasgenoot Marco heel handig met computers was, mocht hij Meester Willem uitleggen hoe dat dan precies werkte. Al luisterend maakte hij aantekeningen en beloofde het te proberen. Ik kan met zekerheid zeggen dat het Meester Willem is gelukt, want voor mijn verjaardag kreeg ik de gebrande versie van ‘Anastacia – Not That Kind’ en jawel na vijftien jaar doet hij het nog!

Alle klasgenoten woonden bij elkaar in de buurt dus na school en in het weekend zag je elkaar ook. Lekker buitenspelen en rond het schoolplein hangen. Op een zondagmiddag zagen mijn vrienden en ik het licht branden bij ons in de klas. Verdacht! We besloten om op onderzoek uit te gaan en de dief op heterdaad te betrappen. Geheel onopvallend slopen wij naar de ramen van het klaslokaal. Op het moment dat wij opsprongen om op het raam te bonken zodat de dief zou schrikken, zagen wij tot onze verbazing dat het Meester Willem was. Met een grote glimlach zwaaide hij naar ons. Direct renden wij de school binnen om verhaal te halen. Blijkbaar vond Meester Willem het fijn om in alle rust de nieuwe week voor te bereiden. Bovendien had hij dan de gelegenheid om verder te knutselen aan de attributen die wij tijdens de musical zouden gebruiken. “Oh, leuk! Wij helpen ook wel mee!” En zo gingen wij regelmatig ook op zondagmiddag naar school.

Ik kan mij ook herinneren dat Meester Willem heel erg zijn best deed om iedereen aan elkaar te koppelen. “Kalverliefde is het mooiste dat er is,” aldus de Meester. In onze klas had het echter weinig succes wij waren daar totaal niet mee bezig. De jongens vroegen de meiden wel om verkering hoor en als de meiden dan verlegen “ja” zeiden luidde het “maar ik niet met jou! Hahaha.” Dat zal nu wel anders gaan in groep acht…

Meester Willem kon ons ook echt alles wijsmaken. Zo draaide hij regelmatig muziek van Buena Vista Social Club. Engelstalige muziek lukte nog wel, maar dit… “Meester Willem, dit kunnen wij niet verstaan. Hier willen wij niet naar luisteren.” “Waarom niet? Ze zingen gewoon Nederlands. Luister maar… ‘Pak hem dan maar in.’ Hoor je wel, ze zingen het weer: ‘pak hem dan maar in’. Als je goed luistert, versta je het vanzelf.” Ik hoor nu niets anders meer, bedankt Meester Willem.

Naast alle gezellige gekkigheid had Meester Willem ook een strenge kant. Zijn kruk was heilig! Niemand mocht eraan komen zelfs als je er te dichtbij stond kreeg je het te horen. Tegen de muur onder het schoolbord stond de hoge, houten kruk met een zacht, marineblauw kussen erop. Je mocht hier alleen op zitten als je jarig was. Daar keek je met recht het hele jaar naar uit. Dan werd de kruk naar voren gehaald, ging jij lekker zitten en zong de hele klas je toe. Dan voelde je je pas echt jarig!

Iedere maandagochtend was het tijd voor het dictee. Meester Willem had van te voren al een stuk of dertig woorden op het bord geschreven. Hij zei de woorden op, jij schreef en op het einde klapte hij het schoolbord om en mocht je het zelf nakijken. Waarschijnlijk met het idee dat je sneller van je fouten zou leren. Bij mij werkte dat echter niet. Iedere week had ik ongeveer 24 van de 30 woorden fout geschreven. Fout ja en het werd nooit minder maar wist ik veel, ik wist niet beter het was immers iedere week zo. Totdat Meester Willem iets nieuws had bedacht. Voordat hij het schoolbord om klapte zei hij: “Vandaag ga je niet je eigen werk nakijken maar dat van je buurman of vrouw.” Iedereen ruilde braaf van blaadje. Ik zat destijds naast mijn beste vriendin Madelon en keek dus haar dictee na. Ik kon slechts drie fouten ontdekken. “Wow, Madelon je hebt het echt heel goed gedaan!!” Zei ik duidelijk onder de indruk. “Ohja?” antwoordde ze blij. “Ja, je hebt maar drie fout!” “Noem je dat goed?” reageerde ze verontwaardigd. “Vorige week had ik maar één fout dus het is helemaal niet goed.” Mijn mond viel letterlijk open van verbazing en sprakeloos bleef ik haar aankijken. Zonder nog iets te zeggen gaf ze mijn dictee terug. Ik keek en zag een velletje vol rode strepen. Bovenin de kantlijn stond met rood omsingeld, hoe kan het ook anders, 24 ft. De rest van de dag is als een waas aan mij voorbijgegaan. Was ik echt zo slecht? Aan het einde van de dag vroeg Meester Willem of ik even wilde blijven zitten. Ik knikte. De rest haastte zich de klas uit. Meester Willem legde uit dat hij hoopte dat mijn dictee vanzelf beter zou worden, maar dat gebeurde klaarblijkelijk niet. Hij zei: “Ik heb lang zitten denken en ik heb een idee. Vanaf nu hoef je niet meer het dictee te maken. Ik wil dat je iedere maandagochtend op de kruk gaat zitten en het dictee voordraagt aan de rest van de klas.” Je kunt je wel voorstellen hoe bijzonder ik mij op dat moment voelde. “Dat klinkt als een heel goed idee, Meester Willem!” “Maar! Er zit een maar aan,” ging hij op serieuze toon verder. “Ik wil dan wel dat je vanaf nu iedere dag gaat lezen en niet zomaar lezen. Ik wil dat je heel goed naar de woorden kijkt. Probeer te onthouden hoe ze geschreven staan. Probeer het echt goed te onthouden. Kun je mij dat beloven?” “Ja, dat beloof ik.” “Dan weet ik zeker dat het vanzelf beter zal gaan.”

Ik heb mij aan mijn woord gehouden en Meester Willem heeft gelijk gehad. Dyslexie is erfelijk en zal nooit helemaal overgaan al kun je er zeker iets aan doen! Zo is het eigenlijk met iedere vorm van tegenspoed in het leven. Leg je jezelf erbij neer “omdat het nu eenmaal zo is” of omarm je het om er uiteindelijk beter van te worden? Je hebt altijd een keuze. Altijd. Onbewust leerde Meester Willem mij één van de mooiste levenslessen en daarvoor Meester Willem, ben ik je eeuwig dankbaar!

Advertisements

2 thoughts on “Meester Willem

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s