Goed Genoeg

Daar lig ik dan met mijn rug op de lange, zwarte en zachte fitness mat. Ik kijk omhoog naar de wolken die voorbij mijn dakraam zweven. Het ene moment zie ik een wit wolkendek, het andere moment een strak blauwe hemel en zo af en toe herken ik patronen daar hoog in de lucht. Een verdrietig gezicht veranderd in een hart en ik zie gekke beesten die alleen in mijn fantasie leven. Ik blijf geduldig kijken en zie een vliegtuig tussen de wolken door vliegen. Aanstaande zondag stap ik zelf aan boord en dat terwijl ik had gezworen om nooit meer alleen te gaan. Ik weet niet precies hoe het is ontstaan maar sinds vorig jaar heb ik vliegangst. Alleen al bij de gedachte bonst mijn hart als een malle in mijn borstkas. Het lijkt wel alsof ik net een marathon heb gerend, maar ik lig hier nog steeds doodstil op mijn fitness mat. Ik concentreer mij op mijn ademhaling. Een paar keer langzaam diep in- en uitademen doet wonderen, want ik ontspan alweer een beetje. Het vliegticket en de overnachtingen zijn al geboekt daar kom ik dus niet meer onderuit. Op eigen houtje zal ik een rondreis maken door Andalusië. Iets wat ik al heel lang wil doen. Waarom dan nu? Waarom alleen? Dat is geheel mijn eigen “schuld”. De afgelopen maand ben ik namelijk weer eens impulsief bezig geweest. Al is het deze keer eerder radicaal dan impulsief te noemen.

Het begon allemaal met het beëindigen van de relatie met een schat van een jongen. Wij waren ongeveer zeven maanden intensief samen. Hij is ontzettend lief, spontaan, knap en enthousiast. Zelfs zo enthousiast dat hij maar moeilijk stil kan zitten. Energie voor tien heeft die jongen, echt waar. En ik? Ik trek dat niet. Hij bezorgde mij teveel prikkels en dan gaat het bij mij fout. Ik word ziek, chronisch moe en ik kan dan gewoon niets meer. Simpelweg omdat ik dan nergens meer de kracht voor heb. Super frustrerend kan ik je vertellen, zowel voor hem als voor mij. Zo kunnen wij niet verder dacht ik tenslotte en ik zag geen andere mogelijkheid dan het uit te maken. Opgelucht begon ik weer mezelf te zijn. Ik ging weer lezen, schrijven, documentaires kijken, de natuur in, lekker fietsen, wandelen en ga zo maar door. Toch zat er nog steeds iets aan mij te knagen. Dit was niet genoeg, er moest nog iets veranderen.

Ik besloot alle bijbehorende “zooi” weg te gooien. Alles dat mij deed herinneren aan periodes die ik impulsief heb afgesloten zocht ik bij elkaar. Brieven, kaarten, foto’s alles kwam tevoorschijn en ik heb het direct in de container gemieterd. De overige spullen, voornamelijk cadeaus, heb ik naar de kringloop gebracht. Dat was immers te zonde om weg te gooien daar kon ik iemand anders nog blij mee maken. Ik zie mezelf nog lopen, met een triomfantelijk gezicht verlaat ik het terrein van het kringloopcentrum. Daar ben ik mooi vanaf, hoor ik mezelf denken, weg met al die prikkels. Eenmaal thuis kom ik tot de conclusie dat het nu wel heel erg kaal en wit is. Het doet mij denken aan een psychiatrische inrichting. Niet dat ik daar ooit geweest ben, maar ik kan mij zo voorstellen dat het hier veel van weg heeft. Om er niet te lang bij stil te staan verlies ik mijzelf in boeken. In amper een maand tijd heb ik er al vijf uitgelezen. Dat is zelfs voor mijn doen behoorlijk extreem. En nog steeds is het niet genoeg, er moet nog iets veranderen maar wat?

Ik denk terug aan zondag, de dag waarop een vriendin en ik hebben afgesproken om in de stad te gaan eten. Eenmaal bij haar thuis staat ze erop om eerst SuperSoul Sunday te kijken. Oprah Winfrey zal namelijk Iyanla Vanzant interviewen. Volgens haar een bijzonder interessant persoon dat onlangs het boek ‘Trust’ heeft uitgebracht. Over zowel de dame als het boek heb ik nog niets gehoord, maar goed als zij het per se wil zien kijk ik wel even mee. Al snel kom ik tot de conclusie dat dit een heel mooi interview is en dat ik het boek graag wil lezen. Wat mij het meeste bijblijft is het stuk waarin Iyanla uitlegt dat je om te kunnen vertrouwen je heel kwetsbaar moet opstellen en dat het precies de reden is waarom veel mensen het niet doen. Ze zijn bang voor het onbekende en zitten liever vast in een minder plezierige situatie omdat deze nou eenmaal vertrouwd is, dan dat zij zich openstellen en vertrouwen op een mogelijk aangenamere situatie. Precies dat is iets waar ik de afgelopen tijd mee worstel. Vaak volg ik mijn gevoel en net zo vaak ook niet uit angst voor het onbekende. Het interview gaf mij daarmee het laatste zetje, want het was nog steeds niet genoeg, er moest nog iets veranderen.

Nog zonder het boek te lezen besloot ik mijn baan op te zegen. Met wederzijds goedvinden mocht dat gelukkig per direct. Iets wat ik normaal gesproken nooit in mijn hoofd zou hebben gehaald. Want je baan vrijwillig opzeggen zonder dat je iets anders hebt gevonden is nu eenmaal uit den boze. Het kon mij echter niets meer schelen, want ik was het zat om constant in angst te leven. Iets moest veranderen en dit was het enige dat ik nog had. Nadat mijn werkgever zijn handtekening onder mijn ontslagbrief had gezet heb ik direct taart gehaald en ben ik naar mijn moeder gegaan om het te vieren. “O, mam, ik heb mij in tijden niet zo heerlijk en vrij gevoeld!” Ik zie dat ze haar best doet om mijn enthousiasme te delen, maar natuurlijk maakt ze zich zorgen want hoe nu verder? “Ik neem eerst een paar dagen voor mijzelf om tot bezinning te komen, daarna ga ik lekker op een welverdiende vakantie en zodra ik terugkom met hernieuwde energie ga ik weer solliciteren. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt.” Ze is nog niet helemaal overtuigd al geeft ze wel toe dat solliciteren met een negatief gevoel niets zal opleveren. Bovendien weet ze dat ik toch niet luister als ik eenmaal mijn gevoel achterna ga. Ze heeft mij vaker zo gezien stellig overtuigd van mijn eigen onderbuikgevoel. Bovendien heb ik vooral de afgelopen zes jaar bewezen dat ik prima voor mijzelf kan zorgen en dat het allemaal uiteindelijk toch wel goed komt.

Ik adem nog eens langzaam diep in en uit terwijl de wolken nog steeds rustig voorbij trekken. Ik ben dan wel vaker mijn eigen weg ingeslagen, maar het is voor het eerst dat ik zo radicaal mijn hele leven op de schop heb genomen. Voorheen had ik ook altijd wel een doel voor ogen, maar die heb ik nu ook niet. Dat is best pittig kan ik je vertellen. Het zou zomaar eens kunnen dat ik langzaam begin door te draaien. Ik zal het de komende maanden gaan ondervinden. Voor nu ben ik in een serene stemming en dat is eindelijk goed genoeg.

Advertisements

9 thoughts on “Goed Genoeg

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s