Arrogante Ik

Als andere mensen een arrogante houding vertonen kan ik hen dat heel kwalijk nemen. Wie ben jij om uit de hoogte te doen, serieus? Helaas kan ik daar zelf ook een handje van en daar werd ik vanochtend pijnlijk aan herinnerd. Iedere doordeweekse ochtend pak ik de trein van Baarn naar Amsterdam. Omstreeks half negen storm ik Amsterdam Centraal uit op weg naar de fietsenstalling vlak voor de fietsflat. Met mijn rug naar het water haalde ik vandaag het blauwe kettingslot van mijn oliekleurige fiets af. Ik zie dat mijn zadel nat is geworden van de regen. Uit automatisme haal ik een plastic zak uit mijn tas en trek het over mijn zadel heen. “Ik zou het andersom doen als ik jou was,” hoor ik een mannenstem liefdevol tegen mij zeggen. Ik kijk op en zie een jongen schuin tegenover mij het slot van zijn fiets halen. “Ja? Waarom dan?,” vraag ik op arrogante toon. “Dan kan het niet gaan afgeven,” legt hij geduldig uit. “Oké, bedankt,” reageer ik droog. Ik realiseer mij hoe arrogant ik overkom en uit plichtsgevoel trek ik de plastic zak binnenstebuiten en opnieuw over mijn zadel. Ik zeg nog snel: “Dat is lief van je,” in de hoop om aardiger te klinken. Vervolgens stap ik op en fiets snel weg. Ik kijk niet meer op of om, ik schaam mij diep. Als ik hem weer tegenkom zal ik hem niet eens herkennen, bedenk ik me. Ik gunde hem geen blik waardig en dat terwijl hij het goed bedoelde. Het spijt me. Mijn hersenen werkten niet goed mee, dat heb ik soms. Eigenlijk ben ik heel aardig, echt. Fiets mij volgende keer maar gewoon aan. Dan kom ik wel met een originele openingszin.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s