Escape Room

“Oh die sloten moeten open?” zegt Mounir met een lach op zijn gezicht. “Laat dat maar aan mij over, daar weet ik wel raad mee.” Alex grijpt snel in. “Het is niet de bedoeling om dingen open te breken. Ze heeft nog zo gezegd, nergens op klimmen en geen grof geweld.” Met ze bedoelt Alex de dame die ons zojuist heeft opgesloten in de laboratorium ruimte. Wij hebben een uur de tijd om uit de kamer te ontsnappen en dat kan alleen door het verzamelen van aanwijzingen en het oplossen van raadsels. Even terug naar het begin, want hoe zijn we hier in hemelsnaam in verzeild geraakt? DHL bestaat dit jaar 40 jaar en daarom wordt al het personeel het hele jaar door extra in het zonnetje gezet. Zo krijgt ieder team binnen het bedrijf de kans om zelf een ‘As One Appreciation Event’ te organiseren. KADMAD Team 4 onder leiding van Mounir heeft gekozen voor de Escape Room in Bunschoten. Het is de ultieme manier om aan teambuilding te werken en elkaar te bedanken voor zijn of haar kwaliteiten. Want geloof me, je bent elkaar ontzettend dankbaar als je op tijd uit de kleine, donkere kamer ontsnapt bent. De ene helft van het team zit vast in de laboratorium ruimte en de andere helft van het team moet ontsnappen uit de horror meisjeskamer. Aan de wand hangt een scherm waarop de tijd weg tikt. Inmiddels is er een half uur voorbij en wij zijn nog geen stap verder. “Kom op jongens, nog een half uur”, motiveert Rosalien. Eén voor één tovert iedereen aanwijzingen op tafel en Evelien gaat aan het puzzelen. Ongeduldig schiet de rest van de ene kant naar de andere kant van de kamer. Om ons weer in het gareel te krijgen, zo lijkt het althans, valt opeens het licht uit. Angsthaas Marjolein schreeuwt meteen de boel bij elkaar en pakt snel de dichtstbijzijnde persoon beet. Als het licht binnen enkele seconden weer aangaat, ziet ze Alex geschrokken achterom kijken. “Ik dacht dat jij nergens van schrok, Alex?” lacht Marjolein. “Ja, jij grijpt mij opeens beet dan schrik ik wel ja!” Oké, de koppen weer bij elkaar. Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe beter wij op elkaar ingespeeld raken. Je merkt dat iedereen zijn eigen specialiteit heeft en daardoor komt de oplossing steeds meer in zicht. Tenminste… In de meisjeskamer gaat het iets minder van een leien dakje. “Ik snap het niet,” geeft Steven toe terwijl hij stug blijft staren naar het vel papier dat hij in zijn handen heeft. “Nee, je snapt het inderdaad niet!” zegt Inge geïrriteerd en ze ritst zo het papier uit zijn handen. “Laat Niek het maar doen! Die snapt het tenminste wel.” Maar Niek begrijpt het ook niet. Hij probeert snel de aandacht af te leiden: “Jongens, hebben jullie Dominique gezien? Volgens mij zijn wij die al een tijdje kwijt.” Al gauw heeft Steven hem weer gevonden. “Wat sta jij nou te doen, Dominique?” “Ja, dat zie je toch. Ik ben de sloten aan het opendraaien.” “Met een schroevendraaier? Ik geloof niet dat dat de bedoeling is… Hoe kom je eigenlijk aan die schroevendraaier?” “Die heb ik altijd in mijn zak.” Gelukkig kan er ook worden gelachen. Met nog zeven minuten op de klok weten wij de code te kraken en de uitgang te vinden. “Hallelujah!” Marjolein haalt opgelucht adem. “Snel, snel wegwezen hier!” Als iedereen zich weer veilig en wel in de ontvangstruimte bevindt, lacht Mounir: “Ik kan wel zien wie de meest intelligente mensen zijn binnen dit team.” en dan spreekt hij de wijze woorden: “Nee, even serieus… Zo zie je maar, dat je elkaar echt nodig hebt.”

11807630_474061369438547_3906633261372677974_o

Advertisements

3 thoughts on “Escape Room

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s