Eerste Keer

Daar sta ik dan in een korte broek, een dun t-shirt en op sandalen. Best logisch, aangezien het hartje zomer is en ik in Zuid-Spanje ben. Het is het jaar 2011 en ik heb net de mooiste week van mijn leven gehad. Ik ben alleen op vakantie, voor het eerst in Madrid en ik heb Pablo Alborán op zeer romantische wijze ontmoet. Maar helaas komt aan alles een einde en zo ook aan de fantastische week. Traditiegetrouw sluit ik mijn bezoek aan Spanje af bij mijn tante in Alicante. Hier krijg ik te horen dat Spaanse neef Alvaro heeft beloofd mij naar het vliegveld te brengen. Geen probleem, altijd leuk om hem te zien. Nouja, altijd…

Ik hoor hem al van ver aankomen en doe snel een schietgebedje dat hij het niet is. Ik kijk naar de klok, half zes, shit het is hem wel want hij is zoals gewoonlijk keurig op tijd. Ik durf niet naar het hek te lopen, want ik bang om te zien dat mijn angst terecht is. Uiteindelijk heb ik geen keus en moet ik hem wel gedag gaan zeggen. En ja hoor daar staat hij dan, zeer triomfantelijk te lachen. Niet naast zijn auto nee, maar naast zijn motor.

Zonder hem te groeten, raak ik meteen in paniek. “Nee, nee, nee, ik ga dus mooi niet achterop!” Waarop mijn oom doodleuk zegt: “Je zult wel moeten, want zoals je weet is de auto stuk en kunnen wij je niet brengen. Bovendien is het nu te laat om iets anders te regelen.” Verontwaardigd kijk ik Alvaro aan. “Hoe kun je! Je weet dat ik altijd nee heb gezegd. Je weet dat ik niet op een motor wil. Ook niet achterop, veel te gevaarlijk.” “Maar je hebt helemaal geen koffers bij je, alleen een kleine tas en het is prachtig weer. Dit is de perfecte gelegenheid! Bovendien heb ik een extra helm meegenomen dus je hoeft je echt geen zorgen te maken.” Oh fijn, een helm… De enige bescherming die ik heb. Oké Marjolein rustig blijven er zit niets anders op, praat ik in mijzelf. Bovendien zit Alvaro bij de Spaanse politie en zolang ik achterop zit bij iemand van de politie hoef ik mij geen zorgen te maken. Toch?

Het is tijd om te gaan. Met een bonzend hart stap ik achterop. “Wel aan de linkerkant opstappen en kijk uit voor de uitlaat anders brand je je benen. Oh en in de bochten moet je ook mee hangen naar dezelfde kant als ik.” Oké dit helpt dus totaal niet om rustiger achterop te zitten… Hij start de motor, mijn oom en tante doen een stap opzij en daar gaan we. De weg op, echt de weg op. De eerste meters zijn super spannend, maar langzaam voel ik mij veiliger. Totdat wij bij een stoplicht komen en hij keihard in de remmen gaat waardoor ik tegen hem aanbots. “Wat doe je!”, roep ik boos. “Ja, je moet ook dichterbij gaan zitten en mij goed vasthouden.” “Jaja, wijsneus, zorg jij nou maar dat je goed rijdt.” Al snel belanden we op de snelweg en terwijl hij beloofd had niet harder dan 80 km p/u te gaan, zie ik over zijn schouder dat we al voorbij de 140 km p/u zijn. Er staat onwijs veel wind dus we vangen heel wat klappen, doodeng als je het mij vraagt. Met pijn en moeite probeer ik mij op leuke dingen te concentreren. Opeens verdwijnen we tussen de bergen. Ik kijk eens goed om mij heen en plotseling denk ik: wat is dit toch ongelooflijk mooi! Geheel natuurlijk spreid ik mijn armen alsof ik voorop de Titanic sta. Ik voel de wind keihard tegen mij aan blazen en het voelt super fijn. Opeens zijn alle zorgen weg, ik ben vrij.

De rest van de rit heb ik alleen maar intens zitten genieten. Dat was dan ook het keerpunt voor mij. Vanaf dat moment vind ik motorrijden fantastisch.

Het jaar daarop verhuisde ik naar Spanje om daar te werken als au pair. Overdag ging ik naar school om de Spaanse taal te leren. In mijn klas zat een Griekse jongen met, hoe toevallig, een motor. Zo vaak het kon zat ik dan ook bij hem achterop. Het was waanzinnig om door de binnenstad van Madrid te rijden. Alles zag er vanaf de motor nog mooier uit. Weer een jaar later verhuisde ik terug naar Nederland. Dit keer vastbesloten om ook mijn motorrijbewijs te halen. Ik had immers wel genoeg achterop gezeten. Het heeft echter nóg een jaar moeten duren voordat ik een beetje geld had om aan de dure hobby te beginnen.

Op 7 juni 2014 was dan eindelijk het moment daar. Mijn eerste motor rijles.

Eerste keer

Advertisements

One thought on “Eerste Keer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s