Zaterdagavondkoorts

Tot hoe laat is de supermarkt open vandaag? De vraag komt in mij op, omdat ik totaal geen energie meer heb om nu alweer de deur uit te gaan. Ik pak mijn telefoon en zoek het direct op. A, mooi! Ze zijn tot 21.00 uur vanavond open. Dan kan ik nu nog even een dutje doen en komen die boodschappen later wel. Na twee uur slapen, voel ik mij gelukkig weer fit genoeg. Daar ga ik dan met twee lege boodschappentassen de trap af. Buiten is het donker en op straat is het uitgestorven. Wat fijn om op zaterdagavond boodschappen te doen eigenlijk. De rest van Nederland is immers ’s middags al geweest en zit nu massaal aan de keukentafel. Ik verwacht dan ook een oase van rust in de supermarkt. Tot mijn verbazing staat het er vol met jongeren, mensen van mijn leeftijd! Zijn zij nu ook boodschappen voor de hele week aan het doen? Vraag ik mij, zo naïef als ik ben, af. Ik kijk eens goed naar ze. Allemaal lopen ze regelrecht naar dezelfde twee gangpaden. In het eerste gangpad vind je alle drank, kratten bier vooral en in het tweede kun je kiezen uit tientallen soorten chips. Iedereen heeft zo zijn eigen voorkeur in smaak, al pakken ze in feiten allemaal hetzelfde. Terwijl ik rustig mijn kar vol laad met doordeweeks voedsel lijkt de rest massaal naar de kassa te stormen. Ze hebben natuurlijk haast. Ze moeten waarschijnlijk nog hun kamer opruimen, gasten ontvangen, indrinken en dan ook nog de hele nacht door. Het is in ieder geval duidelijk dat ze niet op een kar vol boodschappen zitten te wachten dat net voor hen de rij inrolt. Ik voel mij totaal niet op mijn gemak. Nog minder dan je ’s middags een weg te moeten banen tussen al die krijsende kinderen met als uitdaging om tegen zo min mogelijk mensen op te botsen. Boodschappen doen, wat een hel. Gelukkig ben ik alweer buiten. Ik hang twee volle tassen aan mijn stuur en fiets naar huis. Na alles op de juiste plek te hebben gezet, denk ik nog eens aan die jongeren. Allemaal hebben ze wilde plannen voor vanavond. Mijn to do lijst van vandaag zit erop, ik heb verder geen plannen. En nu? Ach, naar de club gaan is allang niet meer voor mij. Al zou ik het wel heerlijk vinden om weer als vanouds uren lang te dansen… Waar zijn de buren? Ik ga op onderzoek uit en kom te conclusie dat ze er allemaal niet zijn. Ik heb het rijk voor mij alleen! Kan mij het ook schelen, ik ga ervoor, omdat het zaterdagavond is. Ik dof mijzelf op zoals je dat doet wanneer je uitgaat, ik schuif alles aan de kant, dim het licht en zet de radio aan. Ik kan meteen ongegeneerd mee blèren “You got to show me love!“. Een heerlijke plaat om je krankzinnige danspasjes op te laten zien. De sfeer zit er gelijk in. Na de warming up, wordt het tempo direct opgevoerd. Ik trek mijn elastiek naar beneden en gooi mijn haren los, want “I love it when you feel like getting nasty!“. WOEHOE! Dit is duidelijk mijn feestje, maar doe vooral mee “Celebrate good times, come on!“. Haal de pom poms tevoorschijn, het is cheerleader time. “Bad girl, sad girl, you’re such a naughty bad girl, beep-beep, uh-oh.” Voorlopig ben ik nog niet klaar met dansen en de muziek weet het, want ik kan meezingen met “I am up all night to get lucky“.  Bij Michael kan het niet anders, de muziek moet HARDER! “You are my, you are my, you are my lovely one!” Door hem kan iedereen nu als een idioot dansen. Hij heeft ons geleerd dat als je het maar met volle overtuiging doet, alle pasjes tof zijn. Ik stamp met volle overgave en klap uitbundig met mijn handen. Het heeft iets weg van een Afrikaanse dans. Ik ben toe aan een rustig nummer, waar blijft de reclame? Ik mag niet stoppen, de muziekzender gaat stug door al steken ze mij wel een hart onder de riem “Darling, reach out for me“. Stiekem ga ik zitten om even op adem te komen. Bij het volgende nummer spring ik op en sta klaar om helemaal los te gaan, maar dan blijkt dat ik in de maling ben genomen. Dit is helemaal geen “Ice Ice Baby“. Ach, kan mij het ook wat. Ik ga door tot in de late uurtjes. Ik zou graag nog langer doorgaan, maar ik kan niet meer. En dan hoor ik het ultieme cooling down nummer “How I wish for the flame that never dies. Like a candle and its flame bring back the light. Ik rol mijn bed uit en laat mij vallen. “Bring on the day to come and you’ll wear it like a brand new one.” 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s