Verhuisd

“Ben je weer impulsief geweest?”, in gedachten hoor ik mijn beste vriend zuchten en lachen terwijl hij de vraag stelt via WhatsApp. Ik kan alleen maar een smiley met veel tanden terug sturen. “Je kent me, als het goed voelt dan doe ik het en dit voelde goed.” “Wanneer ga je precies over?” “Ik zit er al…” “En je verteld mij dit nu pas?!” Ongetwijfeld schudt hij glimlachend zijn hoofd heen en weer. Die Marjolein… zal hij denken. En ik denk het ook: Oh Marjolein, wat heb je nu weer gedaan? In dit geval ben ik van baan veranderd en heb ik besloten om er zelfs voor te verhuizen. Naar een regio waar ik zo goed als niemand ken. Voor een baan waarvan de proeftijd nog lang niet voorbij is. Naar een huis dat veel kleiner, duurder en totaal niet praktisch is. De reacties zijn wat mij betreft dan ook logisch. Van degene die inmiddels van de verhuizing op de hoogte zijn, verklaart de ene helft mij voor gek en de andere helft vindt dat ik lef heb. En zoals bij alles, hangt het af, van hoe jezelf ergens naar kijkt. Ik kijk niet zozeer, ik voel. Ik voelde dat er verandering moest komen, ik voelde JA! bij het horen van de vacature, ik voelde JA! tijdens het sollicitatiegesprek, ik voelde KAN MIJ NIET SCHELEN! over de plaats waar het bedrijf gevestigd is, ik voelde JA! over verhuizen en ik voelde JA! tijdens de bezichtiging van mijn huidige woning. Mijn gevoel schreeuwde het uit: JA, DOEN! Voor mij is er dan geen ruimte meer om te rationaliseren of te twijfelen of überhaupt, om erover na te denken. Ik doe het gewoon, punt. En nu zit ik hier, alweer twee weken, in mijn romantische zolderstudio. Op een plek waar je de kerkklokken altijd hoort luiden en waar schijnbaar iedere zaterdagmiddag een draaiorgel onder je raam staat te spelen. In een gemeente waar je bij iedereen zomaar in de auto kunt stappen en waar je gemeentehuis zaken makkelijk online kunt regelen. In een stad die heel rustig oogt, terwijl iedereen super snelle service biedt. En dan spreek ik nog niet eens over de omliggende bossen of de koninklijke sfeer die hier ook aanwezig zijn. Door toeval, geluk, onbewust of toch lef, hoe dan ook zit ik nu op een bijzondere plek. Dat doet mij denken aan één van mijn favoriete uitspraken. Want filosoof Rob Wijnberg heeft ooit heel mooi gezegd: “We kunnen niet zeker weten of de doelen die we onszelf stellen de ‘juiste doelen’ zijn, maar we kunnen er wel op hopen dat de veranderingen die we teweegbrengen uiteindelijk goed zullen zijn. Wat een mens nodig heeft, is dus geen zekerheid maar moed: de moed om te kiezen. Waar het je brengt, zal de tijd leren.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s