Oogkleppen Op

Als de wekker gaat is het half zeven. Het is tijd voor Frank om naar zijn werk te gaan. Met tegenzin stapt hij uit bed. Het is nog donker buiten en in huis is het koud. Snel onder een warme douche dan maar. Nog even tandenpoetsen, scheren, ontbijten alles gaat vlug. Inmiddels staat hij in de file naar de radio te luisteren. Het nieuws komt voorbij: oorlog, crisis, nog meer ellende en een flauwe grap. Het doet hem vrij weinig. Op kantoor is alles al heel lang hetzelfde, de sleur voelt vertrouwd aan. Zijn baas is nog even irritant, het stikt er van de ‘verder-niets-doen-dan-zeiken’-collega’s, hij moet alles in zijn eentje opknappen en de werkdruk wordt alleen maar groter. Het kan zoveel beter, efficiënter, anders… Maar die gedachte heeft Frank ergens lang geleden laten varen. Het kost hem teveel energie om zich er tegen te verzetten. De motivatie waar hij tijdens zijn sollicitatie nog van gebruist had, is volledig verdwenen. Dus zit hij de godganse dag achter zijn bureau te werken alsof het ergens goed voor is. Terwijl Frank heel goed weet dat het er allemaal niet toe doet. Het maakt nu niet meer uit ook. Hij zit er vooral zijn tijd uit, want ja je moet wat om alle rekeningen van te betalen. Wanneer Frank om zich heen kijkt, ziet hij dat al zijn collega’s er net zo over denken. Iedereen zit verscholen achter het bureau. Soms zijn ze met elkaar in gesprek en dan lijkt het net alsof alles goed is. In werkelijkheid vinden ze het allemaal wel best zo. De sleur heeft ze verwend. Alles gaat vanzelf wel door, ze hoeven er helemaal niets voor te doen. De meeste kunnen überhaupt niet meer zelf nadenken. Die moet je echt alles voorkauwen. Logisch ook wel, want van al dat zitten schakelen de hersenen zich vanzelf uit. Dan zijn er nog een paar bij met een gezin, die hebben niets anders dan de kinderen om over te praten. Vreselijk, alleen wel beter dan die verschrikkelijke mensen die de hele dag doorgaan over hun kat. En dan heb je ook nog van die walgelijke mensen die alle avonden vol plempen met activiteiten om er de volgende dag interessant over te kunnen doen. Frank vindt ze allemaal maar nep, want eerlijk is eerlijk dat doen ze ook alleen maar om zichzelf af te leiden van wat er werkelijk aan de hand is. Hoe laat leven we eigenlijk?, vraagt Frank zich af. Het is vijf uur geweest, een mooie tijd om weer in beweging te komen. Ver komt hij alleen niet, want hij staat wederom in de file. Thuis is het eten en nog even tv kijken. Frank ziet wat er in de rest van de wereld gebeurt en zapt vervolgens verder. Hij heeft wel door dat het allemaal niet deugd. De reclames, andere propaganda en de politiek. Op globaal niveau is een groot, smerig spel gaande waar je vooral niet te lang over na moet denken. Dat maakt je alleen maar depressief en daar zit Frank totaal niet op te wachten. Eigenlijk zit Frank helemaal nergens meer op te wachten. Hij zit zo ijzersterk vastgeroest met zijn leven dat hij niet anders kan dan zijn. Een spiritueel meester zou er U tegen zeggen. Zelf kan het Frank weinig schelen en hij kan er al helemaal niet wakker van liggen. Hij is doodmoe en draait zich om. Over morgen denkt hij geen moment na, dan begint het gewoon weer van voor af aan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s