Kwestie Van Tijd

Met een warme deken om mij heen zit ik muisstil op de bank. Ik staar naar de kaarsen op tafel. De kleine vlammen dansen in het donker. Gefocust luister ik of ik je voetstappen buiten kan horen. Ik herken ze uit duizenden. En als mijn gehoor mij in de steek zou laten dan verraad mijn hart het wel, want die begint meteen te bonzen. Ik hoor en voel nog niets. Aandachtig blijf ik luisteren… We hebben niet afgesproken en er is ook geen andere aanleiding voor jou om langs te komen. Toch zit ik hier, met een hoopvolle verwachting op de bank. Ik sla de deken nog strakker om mij heen. Zo, dat is warmer. Hier voel ik mij veilig. Ik kijk naar boven en zie een grote cirkel op het plafond. “Hee, dat is de reflectie van de schaal waar de kaarsen op staan,” praat ik in mijzelf. Ik denk er even over na hoe dat precies werkt, maar ik snap het nog steeds niet. Jij zou het mij nog een keer geduldig uitleggen. Ik spits mijn oren, ik hoor niets. Ik denk terug aan de tijd dat we zowat dagelijks samen waren. Meteen verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik heb nog nooit zo hard met iemand kunnen lachen. Om alles, om niks. Voor mij ben jij de enige die echt ziet wie ik werkelijk ben. Zelfs als ik niets zeg, begrijp je me, dat zie ik als ik in je ogen kijk. Ik heb ook gezien dat ik heel veel voor jou beteken. En inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben. Ik richt mijn aandacht naar buiten. Elk moment zou ik je voetstappen kunnen horen. Hoe goed ik mij ook concentreer, het blijft stil. We zouden er nog een keer goed over praten. Waarom niet nu? Je weet het nog niet, je weet niet wat je moet zeggen, je weet niet wat je moet doen. Je wilt het allebei, maar dat gaat niet. Ik hoor een paar auto’s voorbij rijden en iemand zet zijn fiets weg. Van jou is geen spoor te bekennen. Het is allang tijd om te gaan slapen. Ik ben ontzettend moe en toch blijf ik hier zitten, verscholen in de deken. “Je liegt tegen jezelf,” is het laatste dat ik tegen je zei. En nu lieg ik tegen mij. Ik hou vast aan de illusie dat je nog moet kiezen. Je hebt je keuze allang gemaakt. Je blijft bij haar. Wat er ook gebeurt, je blijft bij haar. En ondanks alles denk ik: hij draait nog wel bij. Hij komt vanzelf naar mij. Het is slechts een kwestie van tijd.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s