Telkens Weer

Het raam staat open en mijn lievelings-cd extra hard. Ik zing mee terwijl ik het huis schoonmaak. Wanneer ik in de gang kom, zie ik je door het glas voor de deur staan. Je staat met je rug naar mij toe, maar ik weet meteen dat jij het bent. Je draait je niet om en je belt niet aan. Ik begin harder mee te zingen om te doen alsof er niets aan de hand is en ik loop naar de woonkamer om daar verder schoon te maken. Ik zie dat je meeloopt, je gaat met je rug naar het raam staan. Door de vitrage kun je niet zien dat ik naar je kijk, maar je weet het. Je voelt het. Je steekt een sigaret op, ik merk dat je zenuwachtig bent. Waarom ben je hier?, vraag ik mij af. Ik blijf meezingen en ik blijf naar je kijken. Je gooit het laatste stuk peuk op de grond. Heb je nu de moed verzameld om aan te bellen? Ik hou mijn adem in. Je pakt je telefoon. Nee, dat kan niet. Je kunt mij niet gaan bellen. Je hebt mijn nieuwe nummer niet. Mijn telefoon gaat. Geschrokken draai ik mij om, om mijn telefoon op te nemen. “Hallo?”, mijn stem verraad dat ik weet dat jij het bent. “We hebben een probleempje,” ik hoor dat het jouw stem niet is, maar dat van een collega. “Uh, is het goed als ik je later terug bel?” ik wacht niet op antwoord en hang op. Gehaast draai ik mij om,  je staat er niet meer. Je bent zonder iets te zeggen weggegaan!? Verontwaardigd schuif ik de vitrage opzij, misschien kan ik je nog roepen. Ik zie niemand. Ik tuur alle auto’s op de parkeerplaats af. Ze zijn allemaal leeg. Hoe kan dat? Je kunt nooit zo snel zijn weggegaan… Een moment van twijfel. Heb ik het mij dan verbeeld? Nee, ik weet zeker dat jij het was. Ik doe het raam verder open en steek mijn hoofd naar buiten in een laatste poging nog een glimp van je op te vangen. Het is tevergeefs, je bent er echt niet meer. Ik staar naar buiten. Langzaam begin ik mij te realiseren dat het niet echt was. Ik heb het mij verbeeld, alweer! Voor de zoveelste keer heb ik het mij verbeeld. Ik zie je echt overal. In vlagen dat wel, maar er gaat geen dag voorbij dat ik je niet heb gezien en het raakt mij elke keer. Het is nu jaren later en nog steeds… Raakt het mij telkens weer.

Advertisements

One thought on “Telkens Weer

  1. doesitmatter says:

    Ik start de motor.
    Ik herinner mij nog de lessen. Waarom ik het deed. En zodra ik een motor zou hebben, zou ik haar als eerste opzoeken. Haar nummer heb ik niet meer. Of haar mailadres nog werkte, weet ik niet. Ik zou haar verrassen. Want ik wist gelukkig wel waar ze woonde.
    Het is koud, rond 0 graden. Niet erg fijn op de motor. Gelukkig schijnt de zon. Wanneer ik aankom in haar stadje rijd ik soepel de weg die ik heb onthouden toen ik naar de kaart keek, eerder. Haar huis was aan de buitenkant niets veranderd. Waarom zou dat ook. Een tijdje bleef ik op mijn motor zitten terwijl ik staarde naar haar voordeur. Fantaserend of ze erachter was en wat ze misschien aan het doen zou zijn. Stofzuigen? Muziek draaien? Koken? Nee, vast niet. Ik rookte een sigaret om de zenuwen wat af te stompen en om nog even door te fantaseren. Een spannend moment. Een moment waar ik (als ik haar niet zie) bijna elke dag aan denk.
    Waarom blijf ik haar toch zien als ik mijn ogen sluit? We waren nooit een goed stel. Lang heeft het ook niet geduurd. Er ontbrak meer aan ons dan wij hadden. Waarom spookt ze nog dagelijks door mijn hoofd? Waarom blijf ik aangetrokken worden naar waar zij is? Waarom MOET ik haar af en toe zien en waarom wordt het steeds erger als ik haar een tijd niet zie? Waarom ben ik nu na jaren weer te vinden bij haar voordeur? De sigaret is op, ik loop op haar deur af. Ik bel aan.
    Een tijd stil, ik bel nogmaals aan. Ze is niet thuis. Ik draai me om. Ik zie een meisje met donker haar weglopen om de hoek. Zou dat haar zijn? Dat ze me zag, schrok en verdween? Nee, ik ben duidelijk gek aan het worden. Altijd al was ik gek als het om haar ging. Net zoals ik haar gek vond. We waren beiden gek misschien. En misschien zijn we dat nog steeds, om elkaar, op elkaar, van elkaar, uit elkaar. Wie weet… Ik pak mijn motor en rij naar huis. Het is vast beter zo, probeerde ik mijzelf te laten geloven. Maar de laatste poging haar op te zoeken zal het niet zijn.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s