Verdoofd

“Wat kijk je sip,” Arthur gaat naast Eva op het bankje zitten. Eva kijkt niet op, ze blijft naar het water staren. “Is er iets gebeurd?”, probeert Arthur nog eens. Het blijft stil. Hij draait zijn hoofd om. Samen kijken ze in stilte naar de donkere stroming. De kleine golven klotsen ritmisch verder. Je zou er zo bij kunnen wegdromen. “Ik kan niet meer huilen,” zucht Eva. “Maar dat is toch juist goed?” Arthur kijkt Eva verbaasd aan. Eva blijft naar het water staren. “Dat zou je denken, ja. Maar het voelt gek. Het klopt niet,” ze denkt na. “Ik was eraan gewend geraakt om constant verdriet te voelen en regelmatig te huilen. En nu is dat gevoel na een hele lange tijd opeens verdwenen. Zoals de zon tussen de wolken doorkomt na een lange regenbui. Je weet dat de zon weer te voorschijn komt, maar niet precies wanneer. En als de zon er dan eindelijk is, weet je niet zeker of het weer gaat regenen of dat het droog blijft.” Arthur doet zijn best om Eva te begrijpen. “Je hebt weer hoop, maar je durft er niet op te vertrouwen?” Het blijft even stil. “Misschien,” Eva haalt haar schouders op. “Het voelt eerder alsof ik verdoofd ben. En ik ben bang dat de verdoving elk moment is uitgewerkt.” “Dat lijkt me een naar gevoel,” Arthur wrijft zachtjes over haar knie. “Maak je geen zorgen, Eva.” Hij trekt zijn hand terug. “Een verdoving verliest na verloop van tijd zijn kracht, maar alleen wanneer jij er klaar voor bent. Als de pijn al is verdwenen.” Eva laat de woorden tot zich doordringen. Glimlachend draait ze zich naar Arthur toe. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan. “Je hebt gelijk.” Eva blijft Arthur aankijken. Arthur glimlacht nu ook. “Ik ben blij dat je er zo over denkt,” en met zijn hand streelt hij door haar haren. Eva laat het toe. Ze is weer blij. Vragend bekijkt ze zijn gezicht. Ze weet niet meer zo goed wat ze moet zeggen en ook niet wat ze moet doen. Hij pakt haar hand vast. “Kom, laten we een stukje lopen.” Ze staan op. Eva drukt zich tegen Arthurs arm aan. Arthur slaat haar glimlachend gade. Ze kijkt hem aan. “Volgens mij blijft het nog heel lang droog,” zegt Eva voldaan. Ze wacht niet op antwoord. Ze heeft haar blik alweer vooruit gericht. Die Eva, denkt Arthur. En zonder iets te zeggen, lopen ze verder.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s