De Ontknoping

Ik zei: “Ja!” en daarmee is ons avontuur begonnen. Vanaf het feest in Zelhem ging de reis richting de Hollandse kust. De provincie waarin ik geboren en getogen ben. Tijdens de rit gaat er een opwindende tinteling door mij heen. Achterop zitten is leuk, je motorrijbewijs halen super tof, maar een motor kopen en zelfstandig de weg op dat is… Waanzinnig! Voor mij persoonlijk een droom die ik al zeven jaar koesterde. Het heeft mij letterlijk een fortuin, hersenschudding, schaafwonden, hartkloppingen, zweet, tranen en heel veel doorzettingsvermogen gekost. Ik ben Viktor Steinfelder en René Henschen eeuwig dankbaar voor hun engelengeduld hierin. Zonder hen was het mij niet gelukt.

Mijn motorrijbewijs heb ik al bijna drie jaar geleden gehaald. En als ik heel eerlijk ben, had ik in de tussentijd allang een motor kunnen aanschaffen. Toch deed ik het niet. Ik hield mijzelf constant een nieuwe leugen voor waarom het nog niet kon. Zonder dat aan anderen te laten merken was ik doodsbang. Het beeld dat ik mijzelf helemaal aan gort rij is al honderden keren voor mijn ogen verschenen. Het doet mij steevast denken aan Karel Verdonschot, een bijzondere man die tijdens het wielrennen is verongelukt. Op zijn begrafenis kreeg iedereen een door hem geschreven notitie aangereikt. Een gebruiksaanwijzing voor het leven. Gevonden boven Karels bureau. Sindsdien zitten de woorden in mijn geheugen gegrift. Ik vind het ontroerend prachtig en denk hetzelfde over motorrijden. Mocht mij eenzelfde lot beschoren, treur dan niet. Hoe stoer dat nu ook klinkt, het is een vreselijke angst geweest die ik jaren in de ogen keek. Inmiddels heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de koe bij de horens gevat. Ik heb een motor gekocht en dat had ik al veel eerder moeten doen.

Bij het zien van de video waarin Will Smith vertelt over skydiven ging bij mij de knop om. Hij beschrijft op schitterende wijze waarom angstig zijn op voorhand zinloos is. En op het moment dat je wel doodsbang hoort te zijn, zul je ervaren dat je niets anders voelt dan geluk. “On the other side of your maximum fear are all of the best things in life!” Laat je daarom niet tegenhouden door je eigen angsten. Gebruik ze liever als leidraad om tegen de stroom in te varen. Ik wens je hierbij veel succes.

Advertisements

Bloednerveus

Over negen dagen geef ik het ja-woord en dat maakt mij bloednerveus. Iedere keer als ik eraan denk, bonst mijn hart zowat uit mijn borstkas, draait mijn maag rondjes en kan ik mij slecht concentreren op andere dingen. Ik zou eigenlijk rond moeten huppelen van blijdschap, maar de spanning drukt te zwaar op mij. Een half jaar geleden, toen ik de belofte aanging, was er nog niets aan de hand. Op dat moment was ik dolgelukkig, enthousiast, opgewekt en er helemaal klaar voor. Inmiddels is alles geregeld en overal aan gedacht. In theorie kan ik glimlachend achterover leunen en vrolijk de dagen aftellen, maar och man ik hou het niet meer. Het is niet dat ik twijfel of dit juiste keuze is of dat ik dit wel echt wil. Het is gewoon nauwelijks te bevatten. Ik verlang al jaren naar deze grote gebeurtenis en nu gaat het eindelijk gebeuren. Het leek zo ver weg en onbereikbaar en opeens is het binnen handbereik. Ik hoef het niet meer te visualiseren of erover te dromen, het is de realiteit. Mijn hart, mijn ziel, mijn zaligheid, ik zal alles geven en ik weet dat ik hetzelfde terugkrijg. Vanaf het besloten feest in Zelhem gaan wij samen het avontuur tegemoet. Met overdreven gezonde spanning, verheug ik mij erop.

Fascinerend

Aangezichtspijn, ik wist niet dat het bestond. De 21-daagse rondreis door Egypte heeft ervoor gezorgd dat een zenuw in mijn gezicht beschadigd is geraakt. Hoe irritant pijnlijk dat ook is, valt het mij mee dat het bij één zenuw is gebleven. Mijn hersenen zijn nog steeds bezig met het verwerken van de legio aan prikkels die ik daar heb opgedaan. Tot op heden kan ik niet bevatten wat ik allemaal heb gezien. Egypte is voor mij niet een ander land, maar een andere wereld. Als een spons heb ik mij drie weken lang laten onderdompelen in een cultuur die mij vreemd is. Dat ik half Egyptische ben en vele verhalen en documentaires over de Egyptische geschiedenis en archeologie heb bestudeerd doen er niet toe. Al die vooraf opgedane kennis zeggen werkelijk niets over de hedendaagse cultuur. Vandaag de dag leven de Egyptenaren in een extreem vervuild land. Men lijkt geen flauw benul te hebben van het belang om de CO2-uitstoot te verminderen. Waar in Nederland witte rook uit de fabrieken komt door strenge milieuregels is het in Egypte gitzwart. Waar je in Nederland een oldtimer huurt voor een dag of er één onderhoudt voor de mooie dagen, zetten de Egyptenaren ze in als stadsbus. Waar je in Nederland bijna iedere vijf meter een prullenbak ziet en diverse containers hebt om het afval in te scheiden, pleuren ze in Egypte alles lukraak op straat. Waar je in Nederland afvalverbrandingsinstallaties gebruikt om op een zo veilig mogelijke manier afval kwijt te raken, steken ze het in Egypte midden op straat tussen de bewoonde huizen in de fik. Waar je in Nederland naar de supermarkt gaat om je voedingsproducten schoon en gekoeld uit de schrappen te halen, hangt in Egypte alles in de vervuilde lucht. Spijtig genoeg zijn dit slechts enkele voorbeelden, want het gaat nog veel verder dan dat. Al zal ik je de rest besparen. Wat ik gewoon echt niet kan begrijpen is dat de Egyptische beschaving ruim 3000 jaar geleden super geavanceerd was en nu tussen de rotzooi leeft en zich van de domme houdt. Hoe kan het dat in alle sectoren de ontwikkeling is gestopt? Waar is al die kennis en ambitie gebleven? Hoe heeft het zo ver kunnen komen? En waarom wordt het in hemelsnaam algemeen geaccepteerd? Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat de Egyptische bevolking zowel in 2011 als 2013 zorgde voor spectaculaire demonstraties op het Tahrirplein. Wat mij betreft revoluties waar de Nederlanders U tegen kunnen zeggen, alleen ging het toen om de corrupte regering, de werkloosheid en de armoede in het land. Het ging toen niet om milieu- en gezondheidskwesties. Als diezelfde groep mensen hun energie zouden steken in bijvoorbeeld het inzamelen en scheiden van afval of het installeren van blikvangers creëren zij veel meer impact. Want volgens de sociale psychologie wordt gedrag onder andere beïnvloed door de directe leefomgeving. Wanneer hierin een positieve verandering plaatsvindt, zal dit een gunstig effect hebben op het menselijk gedrag. In Egypte voel ik mij een Nederlander in hart en nieren. Het gevoel doet mij denken aan de VOC-mentaliteit met als definitie een ander land binnenstappen en even gaan “vertellen” hoe het moet. Ik schrik ervan, want het is niet bepaald een gevoel waar je trots op kunt zijn. En laten wij eerlijk wezen, wie ben ik om kritiek te leveren? Al komt de kritiek voort uit liefde, liefde voor het Oude Egypte, ik heb niet de wijsheid in pacht. Man, er gaat nog zoveel door mijn hoofd. Zoals gezegd ben ik nog altijd aan het bijkomen van alle indrukken. Als ik wil kan ik er een boek over schrijven. Voor nu omschrijf ik de vakantie liever met één woord: fascinerend!

Door Het Oog Van de Naald

De avond is nog jong wanneer mijn neef ons komt ophalen vanaf het vliegveld in Caïro. Zoals gewoonlijk is het druk en daardoor staat de auto wat verder weg geparkeerd. Met zwaarbeladen luchthaven karren volgen wij hem over het trottoir. Hier en daar ontbreken tegels, overal ligt afval en de stoeprand is belachelijk hoog. Om de weg over te kunnen steken moet je met gevaar voor eigen leven, verkeersregelaar spelen en een stopteken geven. In geen velden of wegen zijn zebrapaden te vinden en je kunt wachten tot je een ons weegt, het verkeer drukt maar door. Ik zeg drukt, want het raast niet. Het kan allemaal geen kant op en toch drukt iedereen elkaar opzij. Terwijl mijn neef en vader alle koffers in de auto proberen te krijgen ben ik dankbaar dat ik zo intensief aan het sporten ben geweest. Met mijn ene bil zit ik op het puntje van de achterbank en met mijn andere bil zit ik tegen de deur aan. “Het past precies! Yalla bina.” Mijn vader en ik willen rechtstreeks naar het hotel, maar mijn neef staat erop dat wij eerst naar het huis van mijn oom gaan. “Iedereen zit te wachten. Het eten en de thee staan ook al klaar. Mijn vader vermoordt mij als ik zonder jullie terugkom.” Uiteindelijk geeft mijn vader toe. “Nou vooruit dan, maar alleen één kopje thee.” Nu ik in de auto zit, voel ik mij niet bepaald veiliger. Terwijl ik uit het raam kijk, realiseer ik mij dat ik de bestuurder in de auto naast ons een High Five kan geven nog zonder mijn hand uit te steken. Op het wegdek staan wel lijnen, maar iedereen heeft er maling aan. Waarom zou je achter iemand gaan rijden als je er nog “makkelijk” tussen past? Van voorsorteren heeft volgens mij ook nog niemand hier gehoord. Wel van toeteren!  Dat eindeloze getoeter om alles en niets, dat kan toch geen enkele nut meer hebben? Om niet krankzinnig te worden bedenk ik een spel. “Ah, bijna! Het was mij bijna gelukt!” “Wat probeer je?,” vraagt mijn vader. “Ik probeer tot vijf te tellen zonder getoeter te horen. Maar ik kom niet verder dan vier seconden.” Na een paar minuten geef ik het op en kijk ik verder. Iedereen rijdt in een ragbak en dat verbaast mij niets. Zodra je (en dat gebeurd nogal vaak) tegen een andere auto aanbotst, is het naar elkaar vloeken en tieren en dan gewoon weer doorrijden. De politie zit letterlijk op een stoel langs de weg de boel te observeren. Althans, het zal wel staren zijn want als je begint met observeren is het einde zoek. Niemand draagt een gordel, iedereen belt zonder carkit en de verlichting gebruikt men alleen als toeteren niet helpt. Ik snap die agent wel, ik had er ook een stoel bij gepakt. Het valt mij op dat er ongeveer evenveel motoren als auto’s op de weg zijn. En werkelijk niemand van hen draagt bescherming. Niet eens een helm! Als ik in Egypte woonde, kocht ik zeker geen motor. Je kunt geen kant op dus je bent niet sneller, de lucht is extreem vervuild en het wegdek is bizar slecht (zand, modder, kuilen). Dan kun je toch echt beter in een auto zitten. “Wow, pap! Zag je dat?” “Wat?” “Ik zag een jongen van twaalf motorrijden! Mag je hier al zo jong rijden?” “Nee, dat mag niet, maar de politie zal hier nooit om je rijbewijs vragen. De politie zal er ook nooit iets van zeggen. Je houdt ze niet tegen. Je ziet hier zelfs hele gezinnen op één motor zitten. Het mag niet, maar het kan wel.” “Nouja, kijk dat nou! Precies voor je!” Voor ons rijdt een motor met twee mannen erop. De achterste houdt twee houten palen, van een meter of drie, recht in de lucht. Mijn vader blijft er heel nuchter onder. “Zolang het goed gaat, is er niets aan de hand.” Ze slaan de hoek om. “Nou, in Nederland hoef je dat echt niet te proberen. Je krijgt meteen een bekeuring!” Mijn neef parkeert de auto. “Wij zijn er” bevestigt mijn vader. “Goddank wij zijn er, zul je bedoelen.” “Vond je het lang?” Hij kijkt mij verbaasd aan. “Het was maar twintig minuten rijden.” “Man, wij hadden wel twintig keer dood kunnen zijn.” Hij moet lachen. “Ja, zo gaat dat hier.” “Fijn, les 1: in Egypte kruip je constant door het oog van de naald.”

Verjaardagen

De afgelopen tijd ben ik op iedere verjaardagsuitnodiging ingegaan. Dat is uitzonderlijk, want normaal gesproken wil ik er helemaal niets van weten. Inmiddels ken ik een heleboel mensen, verschillende mensen. Met verschillend bedoel ik: leeftijd, achtergrond, opleidingsniveau, normen, waarden, etc. Het is dus eerder een bij elkaar geraapt zooitje dan een hechte vriendengroep. Dat betekent dat wanneer ik naar een verjaardag ga, ik mijzelf moet mengen in andere vriendengroepen. Dat ik mijzelf moet voorstellen en bewijzen dat ik interessant genoeg ben om tegen te praten. Vaak gaat het alleen over koetjes en kalfjes en als ik ergens niet tegen kan… Afijn, verjaardagen ik vermeed ze zoveel mogelijk. Opeens kreeg ik het idee om dat niet meer te doen. Ik dacht: een verjaardag is eigenlijk de ultieme gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen en te werken aan mijn communicatieve en luistervaardigheden. Wat ik vervolgens allemaal meemaakte, had ik niet zien aankomen. Ik werd plat geknuffeld door mensen waar ik geen woord mee had gewisseld (dat bleek later de werking van XTC te zijn), ik dronk thee uit het hoofd van SpongeBob, ik raakte verzeild in een discussie over lucide dromen, ik legde uit hoe je een e-mailaccount kunt aanmaken en ik zorgde voor een pijnlijke stilte toen ik voorstelde om een persoonlijke vragenronde te doen. Verjaardagen, je hebt ze werkelijk in alle soorten en maten. En al kun je er eigenlijk niet meer mee aankomen, hij zat er gelukkig nog tussen: de oud-Hollandse verjaardag. Dat is stiekem mijn favoriet, puur uit nostalgie. Ik heb het natuurlijk over een verjaardag waarbij de stoelen in een kring zijn gezet en je koffie en thee op een schoteltje krijgt. “Wij hebben ook cola! Normaal gesproken halen wij dat nooit in huis, alleen bij verjaardagen.” Je hebt het drankje nog maar net vast en meteen wordt de taart erbij gehaald, zo van dan hebben wij dat maar vast gehad. Een spannend moment, want welke twee soorten zijn er in huis gehaald? De eerste is steevast van de partij: “Wil je slagroomtaart of liever ..?” Bij ons thuis was de tweede optie vrijwel altijd appelkruimel-vlaai en alleen bij hoge uitzondering een mokkataart. De hele verjaardag was je dan stilletjes aan het hopen dat er wat over bleef zodat je nog een stuk kon nemen. Na de taart volgt al snel een plateau met blokjes kaas, plakjes worst en een beetje mosterd. Iedereen geeft braaf de schaal door voordat deze op de kleine tafel middenin de kring komt te staan. Ondanks dat iedereen er dan nog prima bij kan hoor je de vrouw des huizes herhaaldelijk zeggen: “Geef die hapjes eens door. Heeft iedereen gehad? Wil iemand nog een plakje worst? Een blokje kaas misschien? Er is nog meer hoor.” Ondertussen rennen de kinderen vrolijk rond met ieder een zakje chips. “Nee, niet hier. Ga daar maar spelen. Hier zitten de volwassen mensen.” In de kring roddelt men er lustig op los. Wie het volhoudt om lang te blijven zitten, mag bij wijze van beloning mee-eten. Niet dat er dan daadwerkelijk wordt gekookt, nee “dan halen wij wel even Chinees of patat.” En vervolgens is één van de oudste kinderen de pineut om het te gaan halen. De versiering is trouwens ook heel typerend. Boven de kring hangt namelijk een leeftijd vlaggenlijn en aan de muur een slinger met de tekst: Hartelijk Gefeliciteerd. Ballonnen zijn schaars om het irritante geknal en ruzies te beperken. “Wie heel lief is, mag er één mee naar huis nemen.” De drie zoenen zijn in het begin al gegeven dus bij het weggaan geven wij elkaar de hand en zwaaien wij ongemakkelijk: “Tot de volgende keer!”

Standby

In de eclectische woonkamer staat de tv aan. Mijn (achter-achter-)tante, haar Spaanse man en ik kijken er aandachtig naar. Witje de hond ligt inmiddels op één oor. De reclames zijn al een tijdje bezig en lijken oneindig te duren. Ik heb geen idee meer naar welk programma wij kijken. Dit is dus precies de reden waarom ik zelf geen tv heb. “Marjolein, waar ben je nou eigenlijk mee bezig?” Miguel draait zich om vanuit zijn luie stoel en kijkt mij haast moedeloos aan. Ik begrijp oprecht niet waar zijn vraag vandaan komt. “Wat bedoel je?” “Wat wil je met je leven?” “Uh, nou, uh… Nog genoeg. Wat wil je precies van mij horen?” “Wordt het niet eens tijd dat je iemand kiest en kinderen krijgt?” “Nee, nee, nee, nee, nee. Absoluut nee.” “Waarom niet?” “Omdat ik egoïstisch ben. Het moment dat ik kinderen krijg, is mijn leven voorbij. Dat wil ik niet. Ik wil nog heel veel doen en leren.” “Wil je dan helemaal geen kinderen?” “Ik denk het niet. Voorlopig niet in ieder geval.” “Wat wil je dan? Wat ga je doen met je leven?” “Jeetje, Miguel… Ik doe en wil zoveel. Ik ben gastvrouw bij Vintage Road Trips, ik ben filmoperateur bij Theater de Speeldoos, ik volg een cursus Frans op de Volksuniversiteit, ik volg een intensieve Facebook cursus, ik sport drie keer in de week, ik ga langs familie en vrienden en dan probeer ik ook nog blogs te schrijven. Je weet heel goed waar ik mee bezig ben. Ik begrijp nog steeds je vraag niet.” “Waarom verhuis je niet naar het buitenland? Al is het maar voor een paar maanden.” “Miguel, ik heb een jaar in Spanje gewoond. Die ervaring heb ik al. Ik weet dat mijn hart in Nederland ligt. Waarom zou ik naar een ander land verhuizen?” “Op basis van die ene ervaring zeg je dat je hart in Nederland ligt?” “Ja. Daar ben ik heel zeker van. En wat moet ik dan? Heel de wereld over om te zien of er heel misschien ergens anders iets voor mij is?” “Ja, het is goed om te reizen en andere culturen te leren kennen. Daar word je een rijker mens van.” “Daar ben ik het helemaal mee eens alleen doe ik dat wel tijdens vakanties. Of door het kijken naar documentaires.” Hij is even stil. “Waarom begin je niet voor jezelf?” “Met wat?” “Dat maakt niet uit. Maar een eigen bedrijf.” “Dat wil ik niet. Teveel stress, verantwoordelijkheid en gedoe. Mijn vrijheid is belangrijker.” “Weet je, Marjolein… Ik krijg de indruk dat je op standby staat. Je vindt het allemaal wel best. Je bent aan het wachten totdat iemand op de knop drukt en iets in je losmaakt. Snap je wat ik bedoel?” … Heel even denk ik erover na. Ik vind het maar een rare uitspraak. Ik ben helemaal niet aan het wachten. Ik neem juist altijd het heft in eigen handen. Denkt hij misschien dat ik niet weet wat ik met mijn leven aan moet en dat ik van gekkigheid maar van alles uitprobeer? Bij mij is alles een bewuste keuze. Ik vind gewoon oprecht heel veel dingen interessant. Ik kijk hem aan en haal mijn schouders op. “Misschien is het zo.” Ik ben het absoluut niet met hem eens, maar ik heb geen zin meer in dit gesprek. Voor mijn gevoel gaat het nergens naartoe en mijn tante krijgt het in de gaten. “Laat haar toch, Miguel. Ze gaat haar eigen weg.” “Ik bedoel het alleen maar goed.” “Natuurlijk, dat weet ik. Maar maak je om mij maar geen zorgen, oké?” Met de afstandbediening zet hij het geluid harder. Het journaal begint.

Betoverend Mooi

Het scheelde niets of ik was hartstikke dood. Te pletter gevallen op de Portugese rotsen. Ik kon mij nog net op tijd vastgrijpen aan een met mos begroeide steen. Ik trek mijzelf terug omhoog en kijk vlug naar mijn handen. Ik herinner mij een jongen die in Turkije op een zelfde soort steen was gaan zitten. Een paar dagen later had hij daardoor een zieke infectie op zijn been. Bij mij is niets te zien. Het jeukt niet, het brand niet en het is niet rood. Hopelijk blijft dat ook zo. Ik besluit om verder te lopen in een rustiger tempo. De afdaling is ontzettend stijl, er is niets dat lijkt op een pad en alles onder mijn voeten ligt los. Logisch dat hier praktisch niemand komt… Inmiddels ben ik halverwege en dat is het perfecte moment om even om mij heen te kijken. In geen heinde en verre is iets of iemand te bekennen. Omringd door kolossale rotspartijen voelt het alsof ik in een andere wereld ben gestapt. Het is muisstil, ik hoor alleen mijn eigen ademhaling en voetstappen. Vreemd, want ik zie onderaan de klif ruige golven het strand op klotsen. Ik luister aandachtig maar het blijft stil. Geluid gaat omhoog zou je denken alleen hier blijkbaar niet. Geruisloze golven zijn eigenlijk typisch iets voor deze plek. Over dit gebied gaan namelijk veel mythen en legendes rond. Het staat bekend als een mysterieuze plaats. Ik kan niet wachten om het strand op te lopen en het mysterie te ontrafelen. Het laatste stuk van de afdaling gaat aanzienlijk makkelijker. Als een blij konijn spring ik van het ene rotsblok naar het andere. Ik heb het gehaald! Ik sta er echt, op mijn eigen privé strand. De oceaan gaat flink tekeer en nu hoor ik het luid en duidelijk. Ik ga op het zachte zand zitten en geniet van de herfstzon. Het is hier werkelijk prachtig. Uren strijken voorbij. In gedachten zie ik mijzelf mijn leven wederom overhoop gooien. Ik zeg alles op en emigreer naar Portugal. Ik ga wonen en werken bij het ecologische gastenhuis waar ik momenteel verblijf. Ik leer alles over tuinieren en verkoop mijn eigen verbouwde groente en fruit aan de lokale restaurants. En in de weekenden bezoek ik mijn beste vriend in Lissabon of maak ik de zoveelste afdaling naar dit geheime strand. Het is een heerlijke en rustgevende gedachte. Een lot waar ik prima mee kan leven. Al ben ik nu ook al dik tevreden. Ik laat het daarom bij de romantiek, zo blijft het voor altijd betoverend mooi.